Bu, tek kanadı olan sıradan bir adamın hikâyesi. Korkarım, okudukları yazılarda, sıradışı kahramanların, sıradışı yaşam öykülerinin peşine düşenleri pek de heyecanlandırabilecek bir hikâye değil. Ey şu anda bu satırlara bakmakta olan okuyucu! Eğer sıradan bir adamın hikâyesiyle ilgilenmiyorsan, bence bu yazıyla vakit harcamamalısın ve onu, ilgisini çekebileceğini umduğun bir dostuna göndermelisin. Çünkü, bu sıradan adamın yaşamındaki sıradan olmayan tek şey, senin şu an onun hikâyesini okuyor olmandır.

•

Dediğim gibi, hikâyemiz, tek kanadı olan sıradan bir adamın hikâyesi. Pek çoğumuz gibi, uçmayı hayâl ederek yaşayan bir adamın. Yazıyı bir önceki paragrafta bırakmadığınıza göre, bir sonraki gönderide içine dalıvereceğimiz hikâyesinde okuyacağınız gibi kahramânımız, yaşamı boyunca hep uçacağı, uçabileceği o güne hazırlanmıştı. Çocukluğundan beri hep emindi, bir gün uçacağından. Çünkü birçok kez, elini sırtına götürmüş, kanatlarına dokunmuştu.
Nihâyet o beklediği gün geldiğinde, ya da o günün geldiğine inandığında, ilk denemesinde, önce biraz havalanıp, çırpınıp, sonra yere çakıldı. Bunu, ilk denemenin acemiliğine yordu. Moralini bozmadı. Ama ne yazık ki, ikinci denemede de sonuç değişmedi. Sonraki denemelerde de. Her seferinde bâzen az, bâzen biraz daha fazla havalanıyor ve bu sarsak uçuş da diyemeyeceğimiz debeleniş, dramatik bir düşüşle son buluyordu. Bu düşüşlerde yaralanıyor ve toparlanıp yeniden denemesi, giderek daha zor oluyor, daha uzun sürüyordu.
Neden uçamadığını bir türlü anlayamadı. Göklerde dilediği gibi uçan insanlara çok imreniyor, onların boşlukta attıkları taklaları heyecanla, gözyaşlarıyla alkışlıyor, kendinde de böylesi bir potansiyel hissediyor ve kıskanmadan edemiyordu. Giderek kendine acımaya başladı. Uçuş denemeleri iyice seyrekleşmeye ve cılızlaşmaya yüztuttu. Şimdilerdeyse, hiç kanatları olmadığı için uçmayı akıllarına bile getirmeden mutlu yaşayan insanlara özeniyor, kanatları olduğu için de uçma fikrini bir türlü aklından çıkaramıyor. Ama uçamıyor işte. Mutsuz.
Bir gösterebilsem ona aslında tek kanadı olduğunu. Anlatabilsem, aslında uçma fikrini ona bu tek kanadın verdiğini, oysa uçmak için ille de iki kanat gerektiğini. Belki o zaman daha kolay kabullenebilecek gerçeği, belki de mutlu olacak. En azından ben öyle umuyorum. Ama yazının gücü, bir insanın hayâtını değiştirmeye yetmiyor. Onu ancak, anlatabileceğim size. Yaşamından küçük parçalarla…

Yorum Yap