Gereksizliklerin ortasında yaşamak ne güzel değil mi ? Herkes yaşadığı bu ülkenin hiçbir çöpünü bile önemsemeden kendi rantı için atıp tutarken ben 10 yıl 20 yıl belkide 30 yıl sonra daha tohumunu bile zevkle atamadığım çocuğumun okula gideceği parayı düşünmek zorunda bırakılıyorum.

Eğer ki ben bunu çok fazla bağırarak söylersem sesimi kesiyorlar.

Ve hiçbir çıkarı olmayan kendini aydın zanneden dümbükler de bugün onların yaltakçıları olup tv de boy gösterip ‘evet’ diyeceğiz diyorlar.Ama hiçbiri neden diyeceğinin bile farkında değil.Merak içinde kendime soruyorum ‘acaba bir gün adam gibi bir yönetimin eline düşer mi bu millet’.Aynı merakla bekliyorum 12 eylül denen kara günü.

Kara kara düşünerek…