DÜŞEYAZANLAR

                    Çelişkilerle doluyum. Sürekli küpüme zarar veriyorum. Zihnim girift bilmecelerle çile dolduruyor. Eğri odunları hep ben taşıyorum. Ben eğri odunları hep taşıyorum. "Bizim Yunus mu?" sözünü duymak için yattığım kapı eşiklerinden üzerimden atlayarak geçiyorlar. Herhangi bir eli bıraktım artık, ayaklar bile teğet geçiyor bana. Benliğimin karanlık dehlizlerinde başıboş bir alay ben dolaşıyor. Hiçbirinin kuyruğu diğerine değmiyor. Zihnim çelişki anaforlarımda helezonlar çizerek dibe doğru gömülüyor. Bir şeyler beni çok derinlere çekiyor. Çıkamıyorum. Boğuluyorum... Günden güne azaldığım, eridiğim, yok olduğum hissi kemiriyor şuurumu. Arıyorum. Sürekli arıyorum. Bulamıyorum... 

                    Zamana karşı yarıştığımı biliyorum ama hareket edecek takâti kendimde bulamıyorum. Her şeyin yok olacağı bir gerçek... Elimi attığım, tutunmak istediğim ne varsa kelebek kanadı gibi dağılıyor parmaklarım arasında. 

                    Mahzenlerim mahkumlarla dolu. Prangalı masumlarım bu savaşımda helâk oluyorlar. Oynadığım yumağın iplerine sarılıyorum, ilmik ilmik boynuma dolanıyorlar. Çözemiyorum. Kendimi çözemiyorum. Ve de sorularımı... Sorular beynimde karargah kurmuş, başedemiyorum. Her sorum başka bir soruya gebe. Beklenen doğumu özlüyorum. 

                    Reddediyorum... Niçin, neyi reddediyorum? Neden red her zaman daha acısız, makûl gelirken kabullenmek karşımda Kâf Dağı gibi yükseliyor? Ruhumdaki bu muamma ne ve bu muallaklık neden beni zevkin şahikasına taşıyor? İnanmadığıma inanmaya çalıştığım şeylerle karşılaşmaktan korkuyorum. Bu korkularım inanmak istemediklerimi var ediyor. "Yoksunnn!.." diye haykırdığım çığlıklarım yankılanıyor kulaklarımda. Her seferinde daha da çok var oluyorlar. 

                    Ölüm var... Bunu biliyorum. " Ben varken ölüm yok; ölüm varken de ben yokum." *bunu da biliyorum. Ölüm yok oluştur, ölen yoktur artık. Mezarlıklardan neden korkuyorum? Kabristanın tek sakinleri böcekler. Onlar da bayram ediyorlar. Ve burdaki her şey bir dikili taştan ibaret. Artıklarınız beni neden ürpertiyor o halde? Beni derinlere çekeceğiniz korkusu neden adımlarımı ters istikamete yöneltiyor? "Ya varsa... Ölüm yok oluş değilse, yaptıklarım ve yapmadıklarımdan hesaba çekileceğim" ihtimali mi beni törpülüyor? Deli Dumrullarım neredeler? Kimden medet ummaya gittiler? Neden köprülerimden ellerini kollarını sallayarak geçiyorlar? Neden bedelini ödemiyorlar ve neden karşılarına dikilemiyorum? 

                    Düşünmemeliyim... İstemiyorum.... Sarılmalıyım bengisu kadehlerime. Damarlarımdan beynime katre katre hücum ediyor. İrademi zincirliyor. Rahatlıyorum. Düşünmüyorum artık. Yok muyum? Düşünmüyorum. Düşünen hayvan değilim böylece. Hayvanım o zaman... Hayır, kabul etmiyorum. Kendime hakaret etmemeliyim. Ben ki tanrıya ok at atmış bir varlığım, hayvan olamam. Varlık mıyım? Hayır hayır değilim. Var olmaktan neden bu kadar korkuyorum? Varlık demek kabullenmek demek mi acaba? Neyi kabullenmek? Atiyi bilemem ve de bilmiyorum, maziyi siliyorum. Niçin kabulleneyim ki?.. O kutularım kapalı kalsın. Ama kapalı kutular da hep merakımı celbediyor. Gizli bir şey kalmasın istiyorum. Kainata savaş açmamın sebebi de bu sırları ifşa etme arzum değil miydi? Evet... Doğanın sırlarını çözmeliyim. Çözmeliyim ki ona işkence yapayım. Acı çektireyim. Doğa bu acıya fazla dayanamayacak ve sırlarını teker teker açacaktır bana. Bilim ne işe yarar yoksa. Zekâmı kuşandığım bu amansız savaşta her daim yeni hamleler üretiyorum, mat demeden piyonlaştığımı fark ediyorum. "Şah da piyon da aynı torbaya girecekse anlamı da yok zaten." Torba ölüm mü oluyor? Bu torbanın sahibi kim? Torbadan çıkıp tahtada tekrar tekrar yeniden mi başlayacağım? "Ahiret Gününe İman" dedikleri bu mu oluyor? İnanmıyorum ki... Ahiret tanrının. "Ben tanrıyı öldürdüm." ** Öldü, kim canıma kasdedebilir ki... Ölümsüz müyüm artık? Değilim. Tanrı öldüyse kim canımı alacak? 

                    Sen zaten yoksun, yoksun işte... Biliyorum. Sen bir masalsın. Mitsin. Kültürsün. Alışkanlıksın. Evet, evet alışkanlıksın... Ama ne zaman, nerde karşıma çıktın, var oldun da sana alıştım? Ve neden bu alışkanlıktan vaz geçemiyorum? Bütün kapıların yüzüme kapandığı anlarda, gece beni koynuna aldığında, kendime bile söyleyemediğim bir kapının açık olacağı ümidini neden taşıyorum? Ruhumun mabedlerinde olmayan seni niçin arıyorum? Niçin unutmaya çalıştıkça unutmamak için elimden geleni yapıyorum? 

                    Kaçtıkça her yerde karşıma çıkıyorsun. Tarih hep senden bahsediyor. Senin için ve sana açtığım savaşlar tarihi yaratıyor. Bense maziyi gömdüğümü söylüyorum. Gömmek için açtığım sayfalarda senle karşılaşıyorum.Tarih çelişkilerimi yazıyor. 

                    Yoruldum artık... Nefes alamıyorum. Işığı görmek istiyorum. Çok karanlık. Gözlerimi açmalıyım. Gözlerim açık zaten. Neden her yer karanlık o halde? Toprak karanlıktır. Anladım.... Kafamı topraktan çıkarmalıyım. Tehlike geçmiştir, beni bulamayınca yok olmuştur. Evet, evet yoktur, yok olmalıdır. Kafamı soktuğum delikten çıkarıyorum. Bedenim kafamla yeniden birleşiyor. 

                    Hayır... Olamaz... 

                    Tamam... Sen kazandın. Pes ediyorum. Saklandığımı zannettiğim yerden çıkıyorum. Antlaşma şartlarına da uyacağım. Yeter ki beni yaramaz bir çocuk olarak kabul et. Beni kendime getiren tokadını yiyeyim ve yine ağlayarak senin kollarına atılayım. Sen de al beni şefkât sinene, göz yaşlarımı sil ellerinle. Ellerini bedenimde, ruhumda hissedeyim. Ahlakınla ahlaklanayım.Aynaya, kainat aynasına baktıkça kendimi; kendimde ise Sen'i göreyim. 

                    Her yerde her an, 
                    Elpençe divan, 
                    Rabbim yine karşındayım. 
                    Bedenim böceklerin nasibi; 
                    Bir tebessüm et ki, 
                    Ruhumla ışığına karışayım.

*   Epüküros
** Friedrich_Nietzsche