Geçtiğimiz günlerde sunucu ve oyuncu Defne Joy Foster, Ahmet Altan’ın oğlu Kerem Altan’ın evinde hayatını kaybetmişti. Bunun üzerine bazı yazarlar tarafından topa tutulan bir anne, bir insan ve bir kadın Defne Joy Foster…  Joy,  Zincirlikuyu Mezarlığı’nda önceki gün defnedildi. Haberi dramatize ederek yayınlamayan belki birkaç yayın organı vardı.

Bugün gazete köşe yazılarının büyük çoğunluğunda Joy’un ölümü ve ardından ortaya atılan spekülasyonlar tartışılıyor. İçlerinde öyleleri var ki bugünkü yazdığı köşe yazısında insan olanı derinden sarsıp düşünmeye sevk ediyor Yeni Akit yazarı Serdar Arseven’in yazdıkları.

Defne Joy’ un yaşam tarzını sert bir dille eleştirip, ölümün üzerine felsefe yaparak rant sağlamayı vazife edinmiş Arseven, ‘’Onu kucakta zıplatılırken görmüştüm bir kez’’ cümlesiyle yazısına başlamış. Serdar Arseven isimli zat-ı muhteremin bugün yazdıkları, yazdıklarının altına yapılan yorumlar, dayanıksız dedikodular, ahlaksızlıktan bahsederken aslında dibine kadar ahlaksızlığa batmış bir insan olduğunu bize açıkça göstermiştir.

Görüşlerini,ideolojisini tartışmayacağım bile Arseven’in. Ancak bugünkü yazısının asıl katlanılamaz tarafı, Türk Halkı’nın bilinçaltına zorla inşa edilen ahlaksızlıklar,uçan kuşlar, sıçan fareler yayınlanırken büyük ölçüde bilinç düzeyinin yerle bir edilen bir toplumda, namussuz olarak yakıştırılması…

Peki Serdar Arseven(Yeni Akit Gazetesi) bugünkü yazısında neler yazmış ona bakalım:

“Onu kucakta zıplatılırken görmüştüm bir kez…
Birkaç kez de magazin sayfalarında takılmıştı gözüme…
Bir baktım; dünya alêm onu konuşuyor…
Aman ne muhabbetler;
“Şimdi Cennet’te dans ediyordur bi tanem!..”
Çıkmış yumuşağın teki, kırıta kırıta anılarını anlatıyor…
Elma şekerini çok severmiş; hayat doluymuş, bir keresinde ayağı kaymış düşmüş de çocuk gibi ağlamış…
O öyleymiş…
Olduğu gibiymiş…
Özgürmüş…
Hayat dolu, cıvıl cıvıl..
Ne muhabbetler…
Ah ah çok iyi kızdı!..
“Tanrı böyle istedi… Dansa dansa yarışmasına el sallayışı gibi hepimize el sallaya sallaya gitti!..”
Menajer mi ne…
Diyor ki;
“O gece, kulağıma eğildi ve beni ne kadar sevdiğini söyledi!..”
Oh oh suyundan da koy; işleri iyice açılır artık…
E kolay mı;
Joy Foster’in ölüme saatler kala kalbini açtığı menecır!..

Bir de Pascal Nouma var, o da bizim “Türk kızını” zıplatıp durmasıyla ünlü…
Bir arada bütün “Türk tribünlerine” orasını göstermişti!..
Şimdi o.
Pek üzgün…..
“Oh MY GOD!!!” diyor…
“UNBELIAVABLE!!!”

Ne muhabbetler…
Kimsenin “asıl mesele”ye geldiği yok…
Çıkacam ekrana, patlayacam yine…
Fena olacak!..
“İçin aksırıncaya, tıksırıncaya kadar için!..”
Foster bir kurban; öyle alıştırılmış, öyle yaşatılmış…
Ve…
Testi misali su yolunda kırılmış!..
Onun için üzgünüm ve Allah’tan taksiratının affını niyaz ederim…
Amma velâkin, olan biten, ders almadıktan sonra neye yarar!..
“İçki bütün kötülüklerin anası!..”
Vaziyet bu!..
Çocuklar görsün, gençler görsün…
Bu yollar yol değil!..
Pislik!..
Gece kulüpleri, “dansa mansa”lar, “pop star”lar, “yetenek yarışları”, kâzip şöhretler, yalancı bahar!..
Defne, gecenin üçünde “sevgilisi”nin evine gitmiş…
Evli ha; bir de erkek bebeği var, Maşallah nur topu gibi, bir buçuk yaşında…
Kocası onu çok severmiş, o da kocasını severmiş…
Ancak, farklı duygularını “arkadaşlarıyla” tatmin edermiş!…
Evinde öldüğü oğlanla o gece tanışmışlar…
Ve ilk geceden “oğlan evine” gitmişler!..
Türkiye laiktir laik kalacaaaaaaaaaaak!..
Hayat bu!..
Bir astım hastası, bakıma ihtiyacı var…
Birilerinin kucağında hoplatılıp zıplatılmaya değil, sıcacık yuvasında naneli, ıhlamurlu ilgiye ihtiyacı var…
Kızcağızın babası, anası taaa öte diyarlarda…
Kızları, gecenin üçünde sevgili evindeki “ölüm seansına” doğru yol alırken…
Ne alemdeydiler kim bilir?..
Ölüm acı…
Ölümün yüzü soğuk…
Lâkin bir gerçek var; sımsıcak…
Şair demiş ya; “Öleceğiz ne çare!..”
Evet ölüm…
İlle de güzel ölüm!..
Ne denir ki;
Kahrolsun popüler kültür!..
Kahrolsun, reyting!..
Kahrolsun, sorumluluklarını yerine getirmeyen ana ve babalar!..
Kahrolsun tıksırıncaya kadar içenler değil de…
“Tıksırıncaya kadar içmeyi” tavsiye edenler!..
Kahrolsun laikliğin böylesi!..
Ve kahrolsun çağdaşlığın!..
Yazıyı 10′ncu yıl marşı ile bitireyim mi!..
Evvvetttt!..

Aynen öyle…
Çıktık açık alınla!.”

Sadece demokrasi sözcükleriyle politika uygulayan bir hükümet tarafından yönetilen bir toplum olarak bir insan öldüğünde kucakta zıplatılırdı söylemi çok normal,

bir insan öldüğünde 10. yıl marşıyla dalga geçilmesi çok normal,

bir insan öldüğünde duygularını anlatan birine yumuşak kelimesiyle hakaret edilmesi çok normal ve Pascal’ın orasını nerde nasıl göstermesi böyle mastürbatif bir yazıyla yazılması ve tüm bunları yapan şahsiyetin köşe yazarı olması olağan bir durum.

Bir insan öldüğünde yargılama yetkisini kendinde gören zihniyetler bir annenin ölümü üzerine medyatik olabilmek için konuyu laikliğe, demokrasiye, alkole getirenler prim yapmayı çok iyi beceriyorsunuz.

Her şeyden önce ölen bir insandı.

Toprağın bol olsun ve mekanın cennet olsun. Umarım geride kalan minicik çocuğunun yaşamı güzel olur

Aylin SAPAZ-Düşeyazanlar

1 Yorum Yapin “MEDYATİK AHLAKSIZLIK”

1. MEHLİKA BULAK diyor ki:

   15 Mart 2011, 10:34

   aferin aylin sapaz yozlaştır toplumu yozlaştırabşlecegin kadar çünkü sana bu görevi verdiler görevini yerine getirmekte ahlaki bir durum tekrar tekrar aferin

   Cevapla

Yorum Yap