GÜLE GÜLE METİN ABİ

1947 doğumlu şair Metin Güven, 15.08.2010 akşamı Bursa’da yirmi beş yıldır kedileriyle paylaştığı evinde yaşamını yitirdi. Metin Güven, yıllarca öğretmenlik yapmış, 12 Eylül’de bir süre tutuklu kalmıştı. “Mutlaka Bursa” diyerek şehrinin şiirini de yazan şairin yapıtları:

Ömrüm Geçen Bir Sağnak Gibi (1981)
Güvercin Yüreğinde Gül Renkli Çocuklar (1982)
Lâl Olsun, Ölsün (1985)
Dala Yakın, Yaprağa Uzak (1990)
Yarasa Karnında Aşk (1993)
Suları Unutan Gölge (1994)
Ten Ve Gül (1995)
Aşk Bitti Akşam Sürüyor (1996)
Gece Müziği (1996)
Geriye Söz Kalır (1997)
Yaz Biliyor Herşeyi (1998)
Kedi Uykuları (2008)

Metin Güven, 15.01.2006’dan bu yana ‘Onaltıkırkbeş’ isimli ‘şiir, çığlık, yaşam kandili’ni yılda sekiz defa yakmaya çalışmaktaydı. Derginin ilk sayısındaki “Mani”festo’da şöyle seslenmişti şair: “Aramızda çocuklar, deli çocuklar ve yelkeni yırtık insanlar olacaktır hep. Neden? 1 – Sıradışı bir sıradanlığın peşindeyiz. 2 – Hayatın sarstığı, salladığı, silkelediği herkes ama herkes bizim yol arkadaşımız, kardeşimiz.”

Bu cümlelerle yola çıkan şair, dergisinde, on yaşındaki yeğenim Yiğit Gürtunca’dan doksanını devirmiş büyük Dağlarca’ya, tüm yol arkadaşlarına yer verdi. Başyazıları yazdı, şiirler yayımladı; belirlediği çıtanın altına düşmemeyi çok önemsediği için, gerekli gördüğünde, ablam (yeğeninin kızı) Goncagül Gürtunca’nın ismini mahlas olarak alıp bir yazı da o isimle yazdı. Son uzun konuşmamızı, bir çatlak-iki de kırık kaburga kemiğiyle hastanede çektiği çilesini paylaştığında yapmıştık. Sıkça haber gönderir, şiir isterdi. Hafifçe tutulurdu konuşurken, “Konuşan her şeyi yendim / Susan her şeye yenildim sonra” demesi belki bundandı. “Şiir tam da burada başlar çünkü, insanda cisimleşen o görkemli yaranın izlerinde.”

“Güle güle Junior” demişti Metin Güven, “savaşkan bir rüzgârın ıslıklarına karışan” kedisine…“Üzerimden geçiyor sanki dünya” diyerek veda eden şairlerinin rüyalarını süslesin, sonsuz uykusunda onu yalnız bırakmasın, küçük, felçli kediler…

“Mavi kadın / (endişeli / bir kırlangıç gibi / bekliyor / karın altında)
- beklesin
Küçük, felçli kedi / (büyümek için / onun uykulu gözlerinde / ağlıyor / hergün)
- ağlasın
Mavi kadın / Ve küçük, felçli kedi / (birlikte büyüyecekler / ve kırmızı bir fırdöndü / olacaklar sonra)
- büyüsünler”

AĞLA DİYORSUN BANA

ey yürekli değişen kesinlik
bencil bir kinin erdeminde
boğulan karınca
-ağla diyorsun bana
senin ülkende gözlerim kaldı
inatla suladım yüreğimi
sıradan bekleyişler
ve kederli hıçkırıklar yarattım
sana körpe sevinçler veren
ıslak ve karanlık sokaklardan

-ağla diyorsun bana
gözyaşları aşkın kanıtı mı?

Yorum Yap