Yaz okuluna kalan her üniversite öğrencisi çok iyi bilir ki o dersler geçmek bilmez.Arkadaşlarınız güney sahillerinde tatil yaparken siz yakıcı güneş ışığının profesörün insanı uyutan ses tonu ile birleştiği  bunaltıcı bir sınıfta oturmak zorundasınızdır.Hele bir de  okulunuz İstanbul denen şehr-i keşmekeşte ise işiniz daha zordur.Efe,Durmuş ve Doğu da  bu istanbul denen şehr-i keşmekeşte öğrencilik hayatlarını tamamlamaya çalışan maliye bölümü 3.sınıf öğrencisi olan üç yakın arkadaştır.Bu üç arkadaş aynı evi paylaşıyorlar  ve ilk iki yıl  yurtta kaldıkları için bu yıl ilk kez yaşadıkları  ev hayatının  eğlencesine kapılarak derslerinde başarısız olmuş ve üçü birden yaz okuluna kalmışlardı.

Her sabah öten telefon alarmının gençlerin beyinleri tarafından geç de olsa algılanmasıyla devreye ilk giren beyinsel mekanizma küfür mekanizması oluyor ve zor da olsa kalkıldıktan sonra  apar topar okula gidiliyor.Kahvaltıyı ise kim kaybetmiş ki öğrenciler bulsun.

Okul yolu ise  İstanbul gibi bir şehirde  ağustos sıcağında  hiç çekilmiyor  ve Doğu’nun deyimiyle “ Libya çöllerini susuz geçmek gibi” insanı bunaltıyordu.Doğu,Durmuş ve Efe yine bir Ağustos sabahı zor da olsa uyanmış ve apar topar okulun yolunu tutmuşlardı.Bin uğraştan sonra okula varmış  ve  başlayan derse aldırmadan  anfiye girip yerlerine oturmuşlardı.Profesör her zamanki gibi konuyu kitaptan okuyor ya da ödev verdiği öğrenciye konuyu anlattırıyordu.Pencereden, perdenin açık kalan  ucundan  sızan güneş ışığı  o kadar az girmesine rağmen boyundan büyük iş yapıyordu sanki.İçerisi durulacak gibi değil.Cehennem sıcaklarıydı işte bunlar. “Havacılar söylemişti,ben izledim” dedi Doğa. Durmuş ise seviniyordu bu sıcaklara.Yüzünde bir mayın tarlasını andıran sivilcelerin  sıcaklar ile birlikte geçebileceğini duymuştu üçüncü sınıf dergilerin  birinde..

Kağnı ile yokuş çıkmak gibi geçen derslerin  ardından  gün sonunda üç arkadaş en zor kısma gelmişlerdi : “ iş çıkış saatlerinde eve ulaşmak..”Beyazıt ile Üsküdar arasının ne kadar uzak ve erişilmez olduğunu İstanbullular çok iyi bilirler.Beyazıt’taki kampüsten  eve ulaşmak için üç arkadaş da yoğun çaba harcıyorlardı.Her gün aynı sahne yaşanıyordu.Bin bir zorlukla Üsküdar sahile gelinir ve Üsküdar’ın tepelerinde olan eve ulaşmak için otobüse binmeleri gerekirdi.Ancak Üsküdar sahile ulaşmak için  enerjilerinin dörtte üçünü kullanan  gençler kalan az enerjileri ile 12 numaralı otobüsü bekliyorlardı.Fakat asıl sorun hep aynı idi : “İstanbul’daki pek çok otobüs gibi 12 numaralı otobüs de kılimasız idi…”

Her gün aynı sahneyi yaşamaya alışmıştı gençler.Otobüs yarım saatte bir gelir ve kalabalık yolcu topluluğu kapıya hücum eder.Daha zayıf ve çelimsiz olan Durmuş hep aradan sıyrılarak oturacak yer bulur Efe ve Doğu ise ayakta yolculuk etmek zorunda kalırlar idi.

İstanbul’daki diğer pek çok otobüs gibi  bu otobüste de kılima olmaması sebebiyle tıklım tıklım dolu olan otobüste ter damlaları insanların bedenlerinde bir dünya turu attıktan sonra beyin hücrelerine giriyor ve orada bir isyana sebep oluyordu.Kavga-dövüş eksik olmazdı  halk otobüslerinde.Lise çağlarında Aziz Nesin’in halk otobüslerindeki  kavgaları vs. anlatan öyküleriyle büyüyen gençler  günümüzde hala  aynı olan  koşulları düşündükçe dertleniyorlardı.Ter ve sıcak o kadar bunaltıyordu ki şoför bile bir mendil açıp mendili  boynuna ve göğsüne  seriyor, yaka bağır açık olarak  aracı sürmeye çalışıyordu.Halbuki  tüm camlar her zaman açık olurdu ancak İstanbul trafiği malum, araç  çok seyrek ilerlediği için  rüzgar esemiyordu.

Yüzünde o kadar da fazla sivilce yok iken son üç ay içinde  otobüslerde geçen ömrü yüzünden sivilce problemi yaşayan Durmuş arkadaşları içinde “abezan” olarak adlandırılırdı.Pek yakışıklı olmaması sebebiyle hayatında hiçbir kızla  sevgili olmamış, hiçbir kız ile öpüşmemiş olması yüzünden  bu konulara açlığı vardı.Ancak son üç aydır hiç böyle konulara girmez olmuştu.Gayet olgunlaşmıştı.Ancak  bunun bir sebebi olmalıydı..

12 numaralı otobüsteki her  yolculuklarında Durmuş’un gözlerini kapatarak uykuya dalması ve inecekleri durağa geldiklerinde Efe’nin onu dürterek uyandırması sırasında yüzünde hep bir tebessüm olması Efe ve Doğu’yu meraka  sevk etmişti. Neden hep bu sıcak yolculuklarda dalıyor ve neden tebessümle uyanıyordu?

Bu konuyu merak eden iki hınzır arkadaş Durmuş’a bir oyun yapmaya karar verirler.Durmuş  bir gece evde uyurken odasındaki kaloriferleri son seviye açmışlar ve  yetmezmiş gibi bir de yatağın yanına elektrikli soba koymuşlardı.Oda sauna gibi olmuştu.

Uyuyan Durmuş’un alnında damla damla terler süzülüyordu.Bir süre sonra Durmuş’un yüzünde tebessüm belirdi.Tebessümün seviyesi giderek arttı ve birden Durmuş’un gerilen bedeni rahatladı.Çarşafın bel altı tarafını kaplayan kısmında gözden kaçmayacak şekilde beliren ıslaklık iki hınzır arkadaş tarafından görülür görülmez  iki arkadaş dayanamayıp  kahkahayı bastılar..Kahkahaya uyanan Durmuş saf saf olan biteni anlamaya çalışırken ıslanan çarşafı görünce  olanı biteni anladı.Refleks olarak çarşafı üstüne çekti.İki arkadaşın kahkahaları apartmanı inletiyordu.Çarşafın ilgili kısmı yapış yapış olmuştu.İdrar olsa yine bir derece idi, ama erkeklik sıvısının yatağa aktığını  gören  Durmuş utancından başını yastığa gömüyor, iki arkadaşı da kahkahadan soluk bile alamıyorlardı.

Efe ve Doğu   son üç ayda Durmuş’un sivilcelerinin neden arttığını, neden artık abezanca konuşmadığını anlamışlardı.

Durmuş  cinsel gelişimi  açısından İstanbul’daki klimasız otobüslere çok şey borçlu idi..

Yorum Yapin “DURMUŞ’UN SİVİLCELERİ”

1. Aslıhan diyor ki:

   06 Ekim 2010, 10:18

   çok haklısınız. ben de üsküdarda oturuyorum,yaz bitti klimalı otobüs koydular nihayet,ama yine de yetersiz tbi.
   öykülerinizi takip edeceğim.

   Cevapla
2. Metin Aktaş diyor ki:

   06 Ekim 2010, 10:18

   gayet başarılı.

   Cevapla
3. kadir diyor ki:

   10 Ekim 2010, 12:59

   gerçekten iyi bir yazı

   Cevapla

Yorum Yap