Modern bir eseri gördüğümüzde ‘’şıp’’ diye tanırız. Post modern ya da herhangi bir izmin temsilcisi eseri görünce de tanımlarız. Çünkü onlar bir akım oluşturacak kadar kuvvetli bir altyapının ürünleridir.

Ortaya çıkan eser taklit ve tekrarı olmadan her sanatçının kendi kişiliğini yeterince ifade edebildiği ama dikkatli bakınca da hepsine ait bir ortak karakterin gözlemlendiği bir mozaiktir.

Bütün sanat dallarında bu böyledir. Rus edebiyatını Fransız Edebiyatı’ndan ya da Italyan sinemasını Hollywood dan ayıran; sanatçıların hangi ülkede doğdukları değil beslendikleri ortamdır. Bakar bakmaz, birini diğerinden ayırabilirsiniz.

Bana göre sanat bir ortam meselesi. beslenilen, etkilenen, tartışılan ve üretilen bir ortam. Resimde Empresyonizm in ortaya çıkışında Paris teki iki Cafe’ nin ve bir serginin çok önemli bir yeri vardır. Bu iki Cafe’ de genç ressamlar, yazarlar şairler oturur sohbet ederlermiş. Sonrasında Empresyonizm akımının doğuşu… Tabii ki iki Cafe ile bir akım ortaya çıkmıyor. Dergiler, gazeteler ve kitaplarla yayılan eleştiri yazıları, sergiler, manifestolar bir ortamdaki karşılıklı etkileşimi hızlandırıyor.

Bazen büyük bir usta alıp götürüveriyor bir ülkenin sanatını. Yaşamım boyunca çok insanla karşılaşıyorum; bir bölümüyle bazı anıları paylaşıyorum; çok azıyla da birlikte üretiyoruz. Ürettikçe zenginleşiyor; zenginleştikçe, yine birlikte daha iyisini yapmaya çalışıyoruz. Çalıştığımızda menfaat ilişkisini unutuyor; toplumsal sorumluluğumuzu yerine getirebilme kaygısının bilincine varıyoruz. Nitekim sonuç hep aynı yere dayanıyor: kültürel paylaşım ortamı. Özgün değerlerin öne çıkartıldığı çok satan a  değil de kaliteye dayanan bir ortam. Tersine seçim kurallarının işlemediği, gündeme hep nitelikli çalışmaların çıkartılabildiği bir ortam. Bakınız gelişen ve devinen bir kültürün karşılığı ancak çağdaş ve özgün noktada birleşmek olur. Bunu yaratabileceğimiz ortam kendi tarihimizden kopuk ya da yurt dışındaki göreceli ve başarılı uygulamaları taklit ederek ortaya çıkacak eser olmamalıdır.

Hayat bir sahne kendi rolümüzü pekiştirmekle uğraşıyoruz bize bazı özelliklerimizi, beğenmediğimiz yönlerimizi düzeltmemiz hatta değiştirmemiz için sayısız şanslar sunuyor. Bir yandan da irili ufaklı sayısız oyuncunun oyunumuza giriş çıkışını ve yaratıp bıraktıkları eserlerini seyrediyoruz.

Birkaç saniyelik duruş, birkaç cümle, bir an’lık bakıştan geriye öyle izler kalıyor ki bu duruma şaşırıp kalıyorum. Dönüm noktalarımı oluşturan o kahraman, düşüncemin akışını, olaylara bakışımı, yaşamı algılayışımı etkiliyor…

Farklı insan farklı eserleriyle farkındalığından habersiz farklılığını sürdüyor.

Aylin SAPAZ

03.12.2009

Yorum Yap