Çok derin bir keyifsizlik duygusuna sahip olduğum şu sıralar malesef  bu durum tabandan tavana kadar tüm ülkelerde ve toplumlarda mevcut gibi görünüyor.

Herkes kendi dünyasına çekilmiş genelde penceresiz yaşamaya devam etmekte; pencere açılsa da bencillik kaynaklı şiddet görünmekte…

İnsanlar bu kör dilsiz ve sağır pencereden olumlu ilişkiler kuramıyorlar.
Eylemlerin sonuçsuz kalacağına inandırılmış psikolojiyle yabancılaşmaya teslim oluyor.
Belli bir anda ve imkanda doğru olanın, bir başka an ve farklı imkanlarda yanlış hale gelebileceği gerçeğini düşünerek, mümkün olan en yüksek moral çizgisini yakalamak gerekliliğini yapmaya çalışıyorum.

Bazen sonuçlarından korktuğumuz için duygularımızı saklamaya çaba göstersek te belli bir noktaya kadar saklayabiliyoruz. Çünkü bazı şeylerin yanlış gittiğinin göstergesi olarak algılıyoruz. Öfkesini gizlemeyi becerebilen hatta onunla beslenenler çoğu zaman yaşıyor gibi yapıyor diğerleri ise aleni bir şekilde yaşama tutunmaya çalışmakta. Birde utanç var. Bizim zayıf veya hatalı yanlarımızın ortaya çıkışında daha fazla hissettiğimiz duygu.. İnsanlar olumsuz yanlarının ortaya çıkmasını istemedikleri gibi utanç duygularını da saklamaya çalışıyor. Derin utanç duyguları kolay unutulan deneyimler değildir.

İçimizdeki yerlerini her an ortaya çıkmaya hazır bir şekilde sürdürüyorlar.
Toplumun çoğunluğuna uyma ihtiyacı duyma bazen hastalığa dönüşebiliyor, erkekler duygularını göstermeyip güçlü görünmeye, kadınlar sıcak, anaç, çekici ama cinselliğe meraklı ve hırslı olmayan bir tablo çizmek zorunda hissettiriliyorlar. Bir gruba, zümreye ait olma merakımız hep oldu…

İnsanlar ‘’istemediği bir şeyden’’ kurtulmak kadar ‘’istemediği bir şeyin korkusundan’’ da kurtulmaya ihtiyaç duyuyor.

Bazen düşünüyorum da  benden kaynaklanan bir şeyi, bana üzüntü verdiğini bile bile yapıyorum, yani üzülmeyi istemediğim halde yapmayı istemediğim bir şeyi yapıyorum, bu istemediğim bir şeyi istiyorum demek olmalı.

Tüm bunların dışında, duygularımı, olanları, eksiklerimi sürekli saklamak, baskı altında tutmak da bir yol aslında.Bu durumda gülmenin ardına da sığınabilirim sıkıntıyı şakayla dışsallaştırarak sonrada kafayı kırarım tüm isteğim buydu zaten ..

Toplumsal parçalanmanın belirtileri çevremi sararken, bencillik, vurdumduymazlık en üst safhaya tırmanırken gözlerimi açıp değişmemek için direnenleri bir tutam huzurla izliyorum…

Aylin SAPAZ

Yorum Yap