Ay toprağına ayak basmak, dokunmak, Ay’ın tüm ihtişamını tatmak, yeryüzünden ayrı oluşunu kalbinin başka çarpıntılarıyla hissetmek…

Bunlar uzaya çıkma hayâliyle yaşayan her insanın tanıdığı en güzel duygular.

Tüm ömrü boyunca çıkar ya da çıkamaz; ama faydacıl sonuçlar değil önemli olan.

Bir düşünün, bir politikacısınız üstelik devlete ve millete hizmet edeninden, yani başarılı olanından, yıllar sonra ansiklopedilerde üst kademelerde görev almış, başarılı politikacı olarak yazılacaksınız; fakat Ay’a çıktığınız da politikacı hem de Ay’a çıkan ilk politikacı ünvanını alacaksınız.

Ay’ın ışığında bambaşka imgeler var ve bambaşka duygular hissetmemizi sağlayan birşeyler… İnsanın içine işleyen birşeyler…

O, bedenden ayrılmış bir ruhun bütün sukunetine ve kavranamaz gizemine sahip.

Aşıklara ilham veren, şarkılara konu olan, yüreği güzel insanlara huzur verendir O.

Beyaz yumuşak görünüşlü bu fanusun bana gerçekten neler hissettirdiğini, asla tam olarak bilemeyeceğim.

Birşeyler fısıldıyor ve bende yazıyorum…

Gelgit dalgalarını çeker, kadınların aylık döngülerini yönetir ve delilere etki eder…

Etkileniyorum.

Deli olabilir miyim?

Sanmam…

Bence o sadece ölü toprak değil. Biz ayı ölü olarak nitelediğimizde kendi kendimize içimizdeki    ölümcüllüğü hatırlatıyoruz.

Ay; Uzayın gözdesi, en güzel parçası…

Ve Uzayı ıssız diye tabir edişimiz, belki de kendi içimizdeki dayanılmaz boşluğu tarif edişimizdir kim bilir…