Müzeden yapılan açıklamaya göre, Avrupa Oyuncak Müzeleri Birliğinin kurulması amacıyla İstanbul Oyuncak Müzesi’nde gerçekleştirilen toplantıya, Brüksel Oyuncak Müzesi, Roma Çocuk Müzesi ve Portekiz Oyuncak Müzesi yetkilileri ile Antalya Büyükşehir Belediyesi Oyuncak Müzesi ve bu yıl açılacak olan Gaziantep Belediyesi Oyuncak Müzesi’nin temsilcileri katıldı.

Toplantıda, İstanbul’da çocuk, oyuncak ve oyun tarihine ışık tutacak geniş katılımlı bir konferans ve sergi organizasyonu gerçekleştirilmesine ve bundan sonraki buluşmaların Antalya ve Gaziantep’te gerçekleştirilmesine karar verildi.

İstanbul Oyuncak Müzesi kurucusu Sunay Akın da yaptığı açıklamada, oyuncak ve çocuk müzeleri arasında birliktelik kurup deneyimlerin ve bilgilerin paylaşılması konusunun uzun süredir planlandığını ifade ederek, şunları kaydetti:

“İstanbul’un böyle bir buluşmaya ev sahipliği yapıyor olması, ülkemizin çocuğa verdiği değerin öne çıkması açısından da çok önemli. Avrupa’daki çocuk ve oyuncak müzeciliğini İstanbul’da bir araya getirmek ülkemiz adına büyük bir kazançtır. Antalya Oyuncak Müzesi ve kurulacak olan Gaziantep Oyuncak Müzesi’nin de bu çalışmalara ev sahipliği yapması, ülkemizin çocuğa ve müzeciliğe verdiği değerin Avrupa tarafından algılanmasına önemli bir rol oynamaktadır.”

Restorasyon kılıfı

Radikal Gazetesi’nden Ömer Erbil’in haberine göre; Beyoğlu Belediyesi’nin de onayladığı avan proje 8 katı bodrum, zemin artı 8 normal olmak üzere toplam 17 katlı. Avan projeye göre 2 yıl öncesine kadar Devlet Tiyatroları’nca kullanılan tescilli binanın sadece ön cephe duvarları korunacak. Proje, Koruma Kurulu’ndan ‘restorasyon’ adı altında geçti. Tıpkı Emek Sineması, Beyoğlu Demirören AVM, Beşiktaş’ta 14 katlı otele çevrilen Tütün Deposu projeleri gibi.

Ofis mobilyaları sektörünün önde gelen ismi ‘Tuna Çelik’ tarafından satın alınan 4 bin 305 metrakarelik araziye yapılacak proje, uzun yıllardır tartışma konusuydu. Daha önce AVM yapılması gündeme gelmişti.

Koruma Kurulu defalarca reddettiği projeyi 21 Temmuz’da onayladı. Beyoğlu Belediyesi de imar planında ‘Sıraselviler Caddesi cephesinde 27.50 metre yükseklik, cami ve Osmanlı sokak cephesinde yükseklik 15.50 metreyi aşmamak kaydıyla’ avan projeyi uygun buldu.
Belediye Radikal’e konuyla ilgili bir yanıt vermezken Tuna Çelik’in sahiplerinden Nuri Tuna’dan da herhangi bir karşılık gelmedi.

Mimarlar Odası: Metroyu da riske sokar, iptal edilsin

Mimarlar Odası İstanbul Anakent Şubesi’nin hazırladığı ÇED raporunda, alttan geçen Taksim Metrosu’nu da tehdit ettiği belirtilen projenin iptali istendi.

Raporda Majik Sineması’nın ‘Beyoğlu’ndaki tarihi ve kültürel simgelerden biri’ olduğuna dikkat çekilirken Park Otel, Gökkafes, Saray ve Emek sinemaları gibi örneklerin hızla artmasının geri dönüşü olmayan zararlara neden olduğu da vurgulandı. Raporda şöyle denildi: “Ulusal koruma ilkelerine ve daha evvelce alınmış kurul kararlarına aykırı olarak söz konu alandaki mimari ve kültürel mirasımız hakkındaki kararını sadece ön cephe koruma (restorasyon) projesinin uygunluğu kapsamına indirgeyerek yıkımına; 4305,54 m2’lik parselin tümünün yapılaşmasını öngören 8 bodrum kat, zemin kat ve 8 normal katlı, toplam 448028.83m2’lik çevre ve metro güvenliğini de tehlike altına alacak bir yapı kompleksinin ortaya çıkmasına onay veren kararının da yeniden gözden geçirilmesi gerekmektedir.’’

Orkestra eşliğinde sessiz film izlenirdi

Majik Sineması 1914’te açıldı. İstanbul’da sinema binası olarak kullanılmak üzere inşa edilmiş ilk yapıydı. Mimarı İtalyan Giulio Mongeri, ilk sahibi ise Sarıcazade Ragıp Paşa’ydı. İlk olarak Majik Sineması adıyla Halil Kâmil tarafından işletildi. O dönemde, küçük bir senfonik orkestra eşliğinde sessiz filmler gösterilmekteydi. Birkaç defa sahibi ve işletmecisi değişen bina, 1944’te Türk Sineması, 1946’da Yeni Taksim Sineması ve 1964’te Venüs Sineması olarak hizmet verdi.

Ardından Devlet Tiyatroları’nca kiralandı. Salon, Şubat 1971’de IV. Murat oyunuyla açıldı. 1975’e kadar tiyatro salonu olarak kullanıldı, sonra yeniden Venüs Sineması oldu. 1979’da kurulan İstanbul Devlet Tiyatrosu’nun sahne ihtiyacı için 1983-1984 sezonunda yeniden kiralandı. 28 Ekim 1983’te Musahipzade Celal’in İstanbul Efendisi oyunuyla açıldı ve 2009’a kadar da tiyatro sahnesi olarak kullanıldı.

‘Son düş şatosu da elden gidiyor’

Sinema tarihçisi Burçak Evren: Bu sinema salonu, sinema tarihi açısından çok önemli
İstanbul’un sinema salonu olarak yapılan ilk binası. Türkiye’nin düş şatoları bunlar. Alkazar, Elhamra, Saray, Emek derken son sinema da elden gidiyor. Beyoğlu’nun çehresi değiştiriliyor. Maksim Gazinosu da bugün anladığımız gazino kültüründe değildi. Repertuvarı olan müzik şölenlerinin yapıldığı yerdi. Yıkılacağına restore edilip yeniden sinema olarak açılsa. Dünyada 1500-2 bin kişilik salonlar yeniden hayata geçiriliyor. AVM sinemalarından kurtuluş aranıyor. Biz yıkıyoruz.’’

Sinema eleştirmeni Atilla Dorsay: Türkiye’de inşa edilen ilk sinema salonu. Burada ‘Vurun Kahpeye’ filmi için uzun kuyruklar oluştuğunu biliyoruz. Şehrin belleği bu yapılar. Maksim de öyle. Gazino geçmişimizin izleri var o yapıda. Gazino kültürünün en büyük mimarisi. Restore edip gazino müzesi yapılsaydı. Tarihi yapılarımızı daha sonra çok arayacağız. Kültürel hayatımıza etki eden iki önemli yapı, ikisini de kaybetmek çok acı.

Ocak ve Şubat aylarında vizyona girecek Türk filmleri belli oldu. Ocak ayında “Bu Son Olsun”, “Kurtuluş Son  Durak”, “Zenne” ve “Berlin Kaplanı” seyirciyle buluşurken, Şubat ayında ”Güzel Günler Göreceğiz”, “Süper Türk”, “Fetih 1453″ ve “Sen Kimsin?” vizyona girecek.

Yönetmenliğini Orçun Benli’nin yaptığı, senaryosunu Orçun Benli ve Şükrü Üçpınar’ın yazdığı, görüntü yönetmenliğini Vedat Özdemir’in üstlendiği ve müziklerinde ise Cahit Berkay’ın imzası bulunan “Bu Son Olsun” Ocak ayının ilk haftasında, 6 Ocak’ta vizyonda.

Filmde, kendilerine Balat semtini mesken tutmuş 5 evsiz arkadaşın, yani Yaşar (Mustafa Uzunyılmaz), Apo (Orhan Ekşin), Kovboy Ali (Ferit Kaya), Cevat (Volga Sorgu) ve Ertuğrul’un (Ufuk Bayraktar) hikayesi anlatılıyor. Filmde ayrıca onlarla aynı mahallede yaşayan ve sol gruplardan birine üye olan Sinan (Engin Altan Düzyatan) ile Lale (Hazal Kaya) arasındaki aşk da işleniyor. Filmde, sokaklarda başlayan hikaye, bir dizi yanlışlıklar komedisi sonucu evsizlerin kendilerini siyasi mahkumlarla birlikte aynı cezaevinde bulmasıyla devam ediyor.

“Kurtuluş Son Durak”

Kahramanlarının “Biz her türlü şiddete karşıyız!” dediği “Kurtuluş Son Durak” filmi de yine 6 Ocak’ta perde diyecek. Yönetmenliğini Yusuf Pirhasan’ın yaptığı ve senaryosunu Barış Pirhasan’ın yazdığı filmde, Demet Akbağ, Belçim Bilgin, Asuman Dabak, Nihal Yalçın, Ayten Soykök, Damla Sönmez, Mete Horozoğlu, Yavuz Bingöl, Hüseyin Soysalan, Tuncer Salman, Ahmet Mümtaz Taylan ve Tolga Karaçelik rol alıyor.

Filmde, hayatını yatalak babasına adamış Vartanuş (Demet Akbağ), mafya babası sevgilisinin metresliğinden, eşi olmaya asla geçemeyeceğini anlayan Goncagül (Nihal Yalçın), çocuklarına ilişmediği sürece günlük koca dayaklarına alışmış Gülnur (Ayten Soykök) ve annesinin yediği her tokadı kendi ruhuna da yiyen kızı Tülay (Damla Sönmez), hayatı pembe görmeye çalışan kuaför Füsun (Asuman Dabak) ile mahalleye yeni taşınan psikolog Eylem’in (Belçim Bilgin) hikayesi anlatılıyor.

Bol ödüllü “Zenne”

“48. Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali”nde, “SİYAD Ulusal En İyi Film”, “En İyi İlk Film”, “En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu (Tilbe Saran)”, “En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu (Erkan Avcı)” ve “En İyi Görüntü Yönetmeni (Norayr Kasper)” ödüllerini alan “Zenne”, 13 Ocak’ta vizyona girecek.

Senaryosu 2008 yılında öldürülen Ahmet Yıldız’ın gerçek hikayesinden esinlenilerek kaleme alınan filmi, Caner Alper ve Mehmet Binay yönetti. Filmde, Kerem Can, Erkan Avcı, Giovanni Arvaneh, Rüçhan Çalışkur, Tilbe Saran rol aldı.

“Berlin Kaplanı”

Ata Demirer’in senaryosunu yazdığı ve baş rolünü üstlendiği “Berlin Kaplanı”, 27 Ocak’ta seyirciyle buluşacak. Ata Demirer’in, “Ayhan Kaplan” isimli bir boksörü canlandırdığı filmde, Tarık Ünlüoğlu, Necati Bilgiç, Nihal Yalçın, Özlem Türkad ve Cemil Özbayer rol alıyor. Yönetmenliğini Hakan Algül’ün yaptığı filmin bir bölümü Almanya’da çekildi.

Filmde, Berlin’de yaşayan, geçimini boksörlük ve bodyguardlık yaparak sağlayan Ayhan (Ata Demirer) ve antrenörü Cemal’in (Tarık Ünlüoğlu) hikayesi anlatılıyor.

“Güzel Günler Göreceğiz”

“48. Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali”nde “En İyi Film” seçilen “Güzel Günler Göreceğiz”, 3 Şubat’ta beyaz perdede olacak.

Hasan Tolga Pulat’ın yönettiği ve Uğur Polat, Nesrin Cevadzade, Buğra Gülsoy, Feride Çetin’in rol aldığı film, bir gün içinde ve İstanbul’da geçiyor. Hikaye, 5 farklı karakterin, yani Cumali, Ali, Figen, İzzet ve Anna’nın kesişen yollarını anlatıyor.

“Süper Türk”

Tamer Karadağlı’nın yönettiği ve oynadığı “Süper Türk” de 17 Şubat’ta vizyona girecek. Arzu Balkan ve Suna Keskin’in de rol aldığı filmin senaryosunu İzlen Erdem yazdı.

Karadağlı’nın canlandırdığı “Süper Türk”, çengelli iğneyle tutturulmuş pelerini, yıldız arması, tespihi ve topuklarına bastığı yumurta topuk
ayakkabılarıyla dikkat çekiyor. Filmde, uzaydan gelen ve bir gün kazara yetenekleri deşifre olan ve televizyon kanaları arasında mekik dokuyan süper kahramanın hikayesi seyirciyle buluşuyor.

İstanbul’un fethi beyaz perdede

Fatih Sultan Mehmet’in İstanbul’u fethini konu alan “Fetih 1453″, vizyona girecek en iddialı yerli film. Bugüne kadar çekilmiş en yüksek bütçeli yerli sinema filmi olma özelliği taşıyan “Fetih 1453″, 17 Şubat’ta sinemaseverlerle buluşacak.

Yönetmenliğini Faruk Aksoy’un yaptığı filmin senaryosu Atilla Engin ve İrfan Saruhan tarafından kaleme alındı. Çekimleri yaklaşık 3 yıl süren filmin müziklerini de Fazıl Say yaptı.

Fatih Sultan Mehmet’i Devrim Evin, Ulubatlı Hasan’ı İbrahim Çelikkol, Urban’ın kızı Era’yı Dilek Serbest’in canlandırdığı filmde, Recep Aktuğ, Erden Alkan, Cengiz Coşkun, Şahika Koldemir, Naci Adıgüzel, Ali Rıza Soydan, Edip Tüfekçi ve Sedat Mert de rol aldı.

451 yılında Fatih Sultan Mehmet’in fetih planlarını yaptığı andan başlayan filmde, 3 boyutlu animasyonlar da yer alıyor.

“Sen Kimsin?”

Ozan Açıktan’n yönettiği Tolga Çevik, Zeynep Özder, Köksal Engür, Toprak Sergen ve Pelin Körmükçü’nün de rol aldığı “Sen Kimsin?”, 24 Şubat’ta vizyona girecek.

Filmin konusu şöyle:

“Dedektif Tekin (Tolga Çevik) ve trafik polisliğinden emekli İsmail (Köksal Engür), kayıp bir kız vakasının peşine düşerler. Fakat bu macera başlarına hiç beklenmedik işler açacak, bilmedikleri oyunlara ve hesaplara karışacaklardır. Olayı çözmeye çalışırken kendi bildiklerini okuyan ikili başlarına gelen işlerden paçayı sıyırmaya çalışırlar.”

Ceylan’ın filmi, 2 Kasım’da vizyona girdiğinde Le Monde ve Liberation gibi gazetelerin sinema eleştirmenlerinden olumlu tepki almıştı.

Nuri Bilge Ceylan’ın bundan önceki filmleri Uzak, İklimler ve Üç Maymun’a yine Fransız sinema meraklıları büyük ilgi göstermişti.

Ege’de bir köy düşünün: Komünisti, dinine bağlı olanı, olmayanı, hayatı ‘ti’ye alanı ama bir o kadar da ciddi yaşayanı; muhtarı, azasıyla her şeyin normal olduğu bir köy… Peki, bu normal yaşamı altüst eden karşı bir köy olursa? Şehrin keşmekeşliğinden kaçan, kendilerine yaşanılır bir köy kurmak, doğayı korumak, ‘çevreci’ ve ‘organik’ bir yaşam sürmek hedefi ile yola çıkan bir grup entel böyle bir köye yerleşirse ne olur? Yanıtını Yüksel Aksu’nun filminde göreceksiniz…

Yüksel Aksu’nun son filmi “Entelköy Efeköy’e Karşı” komik, keyifli, bir o kadar da umut vaat eden bir Ege güzellemesi… Önermesi, mesajları sol damarı diri tutarken göç kavramı bu filmde tersine işliyor, bu kez köyden şehre değil, şehirden köye bir göçün hikâyesi anlatılıyor. Muğla’da geçen filmde hem toplumsal, hem de bireysel mesajlar veriyor yönetmen… Filmin kadrosunda Şahin Irmak, Ayşe Bosse, Emin Gürsoy, Recep Yener ve niceleri var… Filmin sürpriz isimleri ise Bulutsuzluk Özlemi üyeleri, Alman Yeşiller Partisi Eşbaşkanı Claudia Roth ve Eski Devlet Bakanı Yüksel Yalova.

Filmin konusuna gelirsek; bir grup ekolojist aktivist mütevazi bir Ege köyüne yerleşir. Amaçları doğayla baş başa bir yaşam için ekolojik bir köy kurmaktır. Köyde termik santral kurulması gündeme gelince filmin seyri de bir anda değişir. Biraz ütopik, biraz iyimser; çünkü Türkiye’de günümüz entelektüellerini düşünürsek daha bireyci bir yaklaşım söz konusu… Teorik yanı güçlü, ancak pratikte sokakta olmayan ve çoğu zaman da ‘entel-dantel’ tanımlamalarıyla küçümsenen bir kavrama dönüşmüş durumda. İşte Yüksel Aksu tam da bu ortamda entelektüalizmi filmde öyle bir yere oturtuyor ki, “Aslında 3-5 ‘entel’le de değişim mümkün, yeter ki mücadele olsun, yeter ki fikirleri pratiğe dönüştürelim” mesajını veriyor… Bu mesajı verirken de birlikte de yaşanılabilirin yollarını arıyor… Filmin merkezine oturttuğu termik santral aslında günümüze de göndermelerde bulunuyor… Şu günlerde doğanın düşmanı olan HES’lere de değinen, nükleer santralın nelere yol açacağını köye yerleşen entellerin dilinden anlatmayı tercih eden yönetmen, hümanist bir çizgi çiziyor filmde… Yüksel Aksu’yla Çengelköy Çınaraltı’nda uzun uzun sohbet ettik, işte o sohbetten kısa kısa notlar…

>>>>’Dondurmam Gaymak’dan sonra yine bir Ege hikâyesiyle karşımıza çıktınız. “Entelköy Efeköy’e Karşı”da konu biraz daha farklı ve yaşamın gerçekliğinden hareket ediyor.
İlk filmim biyografik bir hikâyeydi, ikinci filmim yine Ege üzerine ama konu itibariyle gerçekçi… Şimdi filmdeki bir grup anarşist ekolojistler Çorum’a gidip komün köyü kuramazlar, kuracakları yer belli, Kaz Dağları eteklerine ya da su ve denizi takip eden yerlere yönelirler…

>>>>Bu filmlerinizi hayata geçirmekte Egeli olmanızın da rolü büyük sanıyorum…
Bu, zaman zaman bir tür şovenizm gibi algılanabilir ama asla öyle değil. Ege hikâyesinin birçok nedeni var; birincisi biyografik olması, ikincisi hâkim olduğum bir bölge, üçüncüsü de Egelileşmenin Türkiye’ye çok yararı olacağını düşünenlerden olmam. Erzurum’da da böyle bir ümit görsem Erzurumlulaşmayı öneririm…

>>>>Egelileşmek derken Ege’nin hangi yanı size çarpıcı geliyor?
Ege’de melezlik ve gündelik hayata ilişkin demokratik bir durum var. Kadın-erkek ilişkisine kadar hiyerarşik ilişkilerde yatay bir örgütlenme var, o yüzden de Ege’yi çok önemsiyorum. Bir tarafı Akdenizlidir, bir tarafı dağlıdır, bir tarafı topraklıdır, bir tarafı göçebedir, bir tarafı feodaldir, bir tarafı da moderndir… Gündüz zeybek oynarken akşam herhangi bir resepsiyonda tango yapan, vals yapan insanları görebilirsiniz… Bu bir Ege şovenizminden öte Egeliliğin politik genel kültürel yapısından kaynaklı. Son zamanlarda Türk-Kürt gerilimine rağmen, ki o suni bir gerilim, provokasyonlarla artırılmaya çalışılan bir gerilim, Ege birçok sebepten dolayı farklı… Belki iler ki süreçte İç Anadolu olur arka planım, bilmiyorum… Başka hikâyelerim var, bu, biraz kendi sahanda top oynamak gibi…

Bunların ötesinde de kadim uygarlıkların gündelik hayata da tezahür ettiğini ve etmekte olduğunu düşünüyorum. Bir kültürel diyalektik olduğunu düşünüyorum. Bunlardan dolayı da Ege tabii ki tercihim.

>>>>”Entelköy Efeköy’e Karşı”ya gelirsek, iyimser bir film diyebiliriz, biraz da ütopik, ne dersiniz?
Bu benim önermem… Evet, ütopya mı ütopya. Ben şimdiki zamanın molozlaşmış entelijensiyasını mı baz almalıyım yoksa antik döneme kadar uzanan ilahi dinlerin dahil cennet tasarımlarının da olduğu hülyayı ve umudu mu tercih etmeliyim? Ben hülyayı ve umudu tercih ediyorum, bu hayali filmimde önerirken, ne bileyim devasa işler yaptırtmıyorum, basit olabilecek bir şeyi öneriyorum. 3-5 ‘kazma’nın kooperatif kurup site yaptığı bir ülkede bir grup entelektüelin Ege köyü ya da İç Anadolu’da gerçekten ortalama fiyatlarla evler alıp mimarı ile, peyzajcısıyla, iç mimarıyla, mühendisiyle, doktoruyla, romancısıyla bir komün köyü kurabileceğinin imkânsız olmadığını düşünüyorum ve böyle yerler de var.

>>>>Bu önerme elbette çok önemli ve bir yanıyla entelektüellere bir yol gösteriyor, günümüzde entelektüellerin kendi gettolarını kurduklarını da düşünürsek belki ütopyası buradan geliyor…
Bugün kendisini Cihangir’e ya da birtakım gettolara hapsetmiş bireyci entelektüelleri merkeze almadım. Zaten filmdekiler de “ekolojik anarşistiz” diyor. Tam öyle de değil, halkın onlara entel-dantel dediği grup…

Yaptığım şey de basit. Bir miktar köy evini restore edip organik ve ekolojik bir tarım oluşturup bir de oradan ekonomi ürettiler… Zor bir şey değil…

Filmdeki önermem; hem kadim Anadolu’da imeceye tekabül eden hem de şimdiki modern akılla kolektivizme tekabül eden bir durum yaratmaktı. Ve zor bir önerme olmadığını düşünüyorum. Bodrum’da, Edremit’te yazlıklara dünya paralar verileceğine, kendisini doğaya uyumlu, hayatla barışık, biraz toprakla ilişkili, kitap okumak isteyen, toprakla uğraşmak isteyen herkese daha kolay, daha ucuz, biraz daha insani, bir başkasının anahtar teslim ettiği siteler yerine kendilerinin birlikte restore edip onardıkları bir hayatı öneriyorum… Onarmak çok insani bir şeydir. Teslim almak yerine onarmayı önerdim filmde. İyimser mi evet…

>>>>Türkiye’de entelektüel kavramı farklı bir algıya yol açtı… Muhalif olmak ama bir şey yapmamak, teori olarak güçlü ama onun karşısına koyulacak pratikten uzak, dolayısıyla filmin önermesindeki komün köy dediğiniz gibi hiç de zor değil…
Çünkü muhalif olmanın, muhalifliğin sadece pesimizm olmadığına, mızmızlık olmadığına inanıyorum. Türkiye solundaki bu genel hastalığı şiddetle de eleştiriyorum. Ne mahallenin futbol kulübünde yer alıyorlar, ne genel olarak mahallede yapılmakta olan ritüelde, cenazede, doğum merasiminde, bayramda, hasat şenliğinde vs… Katılımla ilgili hep bir mızmızlık hep bir şikâyet, eşittir muhalefet… Muhalefet hep mızmızlık ile karıştırılıyor. Muhalefet bence bir önerme olmalı.

>>>>Filmin ruhu da bu önermeyle hareket ediyor sanıyorum; filmin çatısında da bir kolektivizm vardı değil mi?
Filmde de benim yaptığım, bizim yaptığımız önerme, filmin daha üretim aşamasından kurgulanışına kadar tam bir kolektiflik biçimiydi… Aylarca orada köylülerle, star olmuş oyuncularla, star olmayan oyuncularla, okuma yazma bilmeyen köylülerle, dünya görmüş bazı köylülerle, hiç kamera görmemiş köylülerle; Almanya’da başbakan adayı Cloude Roth’dan merkez sağ partiyi temsil eden Yüksel Yalova’ya, rock yıldızı Nejat Yavaşoğulları’ndan, televizyon programları yapan şair Selahattin Yusuf’a, yemek yazarı Engin Akın’dan, 60 yıllık tiyatrocu Ayla Abla’ya kadar aylarca orada çalıştık.

>>>>Türkiye’nin bugünkü halini düşünürsek aslında yıllardır dillerden düşmeyen ‘bir arada yaşamak da mümkün’e karşı, siz bir sinema filmiyle “bakın yaşıyoruz” dediniz…
Biz filmin sonunda da hep beraber türkü söyleyebiliriz dedik, evet… Filmin sonunda bu türküyü söylediler. Bunu söyleyinceye kadar da biz tarafları çatıştırıp bu çatışmanın çok komik olduğunu gösterdik… Moliere’in bir lafını öğrendim; “insanları acıtarak, tırmalayarak ders verebilirsiniz ama onları bir kez gülünç duruma düşürürseniz hayatı boyunca unutamayacakları dersi verirsiniz” der… Biz entellerle köylüleri, ekolojik anarşistlerle, muhafazakâr Türkiye köylüsünü birbirleriyle çatıştırarak durumlarının ne kadar gülünç olduklarını gösterdik. Bunu yaparak “böyle bir şeye gerek yok, biz birlikte yaşayabiliriz, türkü de söyleyebiliriz, Mevlüt de okuyabiliriz, bayram da kutlayabiliriz” fikrini, “hep beraber birlikte yaşayabiliriz”i bir önerme olarak söyledim…

>>>>Filmde çatışmanın eksenini termik santral oluşturuyor…Türkiye’de son zamanlarda HES’ler ve nükleer enerji gündemde.
Doğa sevgisi, doğa bilinci, yaşam bilinci vs… Türkiye solu bu anlamda çok geride kalmış durumda. Hâlâ çok eski kalkınma modelleri kafalarının arkasında dolaşıyor. Çok insani taleplerden söz ediyoruz… Bu; “Ben bu derenin kuşatılmasına karşıyım, beni susuz bırakanlara karşıyım” şeklinde somut taleplerini söyleyen köylüyle, İstanbul’da oturup oradaki meseleye duyarlı davranan bir aydının veya entelektüelin birleştiği bir mesele oysa ki… Türkiye’nin genel olarak HES’tir, termiktir, çevre konusunda duyarlı olduğunu düşünmüyorum. Geneli duyarlı olsa partiler ve politikacılar bu kadar fütursuzca, geleneksel kalkınma modelini savunmazlar. Almanya nükleerden vazgeçiyor biz ısrarla devam ediyoruz…

Kavramlar yerle yeksan artık

>>>>Peki, geçmişten bugüne ne değişti?
70’li yıllarda bir ülkücüyle bir devrimciyi birbirine dinletemezdin, birbirini dinleme kültürü yoktu. 80’li 90’lı yıllarda biraz İslam entelijensiyasıyla sol entelijensiya birbirini dinlemeye, konuşmaya başladı. Sivil toplum, din, materyalizm ve diyalektik gibi konuda diyalog kuruluyor. Öncesinde böyle bir gelenek yoktu… Bu biraz da modernizm hastalığı.

>>>>Bu tehlikeli değil mi? 80’de solcu olmanın ‘havası’ vardı, şimdi solcu olmak çok enteresan değil… Kavramlar birbirine karışmışdurumda…
Şimdi sosyalizm yıkılmış, reel olarak… “Solcuyum” diye kendini tanımlayan CHP var. Herhangibir yoksul politikası yok, dış politika yok, enternasyonalizme ilişkin cümlesi yok, bırak Kürt sorununu kendisini paranoya üzerinden inşaa etmiş bir parti ve bu parti solcu! Kolektif üretim, sosyal politikalar adına yaptığı hiçbir şey yok. Kavramlar yerle yeksan artık.

Gülşen İşeri

Gecede “En İyi Film” ödülünü Hasan Tolga Pulat’ın “Güzel Günler Göreceğiz” filmi kazandı.

Yönetmen Pulat, festivalde olmaktan büyük onur duyduğunu belirterek, “Bu onuru en iyi filmle taçlandırmak, tarif edemeyeceğim birşey” dedi.

“Kadınlar Jürisi Özel Ödülü”nü vermek için sahneye çıkan Jüri Başkanı Müjde Ar, festivale geldikleri ilk günlerde kendilerine, “Bu kadar kadın ne yapacaksınız, birbirinizi yolmayacak mısınız?” diye sorular geldiğini anlatarak, “Gördüğünüz gibi tastamam karşınızdayız. Valla hiç olay çıkmadı” dedi. Kadınlar Jürisi Özel Ödülü, Ümit Ünal’ın “Nar” filmine verildi.

“En İyi İlk Film”, Yönetmen Caner Alper ve Mehmet Binay’ın yönetmenliğini yaptığı “Zenne” oldu. Caner Alper, filmin gösterildiği salonda uzun süre ayakta alkışlanmasından ödül alacağını tahmin ettiğini belirterek, “Bu sahnede olanların gerisinde insanın ülkesinde kabul görmesi gerçekten çok güzel” dedi.

“En İyi Yönetmen” ödülüne, “Geriye Kalan” filmi ile Çiğdem Vitrinel layık görüldü. Vitrinel, “Umarım bu ülke daha mutlu kadınların yaşadığı bir ülke olur ve biz de festivalleri kadınlara atfetmek zorunda kalmayız” dedi.

“En İyi Senaryo” ödülünü, “Güzel Günler Göreceğiz” filmi ile Senarist Emre Kavuk aldı. “En İyi Müzik” ödülünü “Yürüyüş” filmiyle Frank Schreiber ve Hemin Derya kazandı.

İki sanatçı salonda olmadığı için ödülü filmin senarist ve yapımcısı Abdülselam Kilgi aldı. Kilgi, yaptığı konuşmada, Türk ve Kürt halklarının geçmişte birlikte savaştığını ve ülkeyi birlikte koruduğunu söyledi.

Kürtlerin Türkler ile beraber yaşamayı sevdiğini belirten Kilgi, “(Sanatın gücü büyüktür) dediler. Tabii ki büyüktür. Sanatın gücü büyük olmasaydı 30 yıl sonra 12 Eylül döneminde yasaklanan filmlere ödül verilmeyecekti. Sanatın ve sanatçının gücü büyüktür. Ben çağrıda bulunuyorum. Tek bir insanın ölmemesi için tek bir damla kanın dökülmemesi için kardeşçe, barış içinde yaşayabilmek için sanatçı arkadaşlarımızın bu güçlerini kullanmalarını istiyorum” dedi.

Yarışmada bu yıl ödül kazananlar şöyle:

Ulusal Uzun Metraj

En İyi Film: Güzel Günler Göreceğiz (Hasan Tolga Pulat)
En İyi İlk Film: Zenne (Caner Alper-Mehmet Binay)
En İyi Yönetmen: Çiğdem Vitrinel (Geriye Kalan)
En İyi Senaryo: Emre Kavuk (Güzel Günler Göreceğiz)
En İyi Görüntü Yönetmeni: Kenan Korkmaz (Lüks Otel) – Norayr Casper (Zenne)
En İyi Müzik: Frank Schreiber, Hemin Derya (Yürüyüş)
En İyi Kadın Oyuncu: Devin Özgür Çınar (Geriye Kalan)
En İyi Erkek Oyuncu: Erdal Beşikcioğlu (Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm)
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Tilbe Saran (Zenne) – Nesrin Cavadzade (Güzel Günler Göreceğiz)
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Erkan Avcı (Zenne)
En İyi Kurgu: Kalendar Hasan (Güzel Günler Göreceğiz)
En İyi Sanat Yönetmeni: Giyasettin Şehir (Yürüyüş)

Behlül Dal Jüri Özel Ödülü: “En İyi Film” Lüks Otel, “En İyi Müzik” Ömer Erciyes (Lüks Otel), “Çocuk Oyuncular” Okan Koç (Öngörüye Ağıt), Yusuf Berkan Demirbağ (Can), Abdullah Ado ve Nujiyan Kilgi (Yürüyüş) Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü: Canavarlar Sofrası (Ramin Matin)

Kadınlar Jürisi Özel Ödülü: Nar (Ümit Ünal)

Antalya Kent Konseyi Seyirci Ödülü: Can (Raşit Çelikezer)

Uluslararası Uzun Metraj:

En İyi Film Ödülü: “On the Edge – Sınırda” (Leila Kilani) Uluslararası Uzun Metraj Jüri Özel Ödülü: Welcome to Germany – Almanya (Yasemin Samdereli)

Gençlik Jurisi Ödülü: “Goodbye – Güle Güle” (Mohammad Rasoulof)

Belgesel Ödülleri:

En İyi Belgesel Film Ödülü: Bedensiz Ruhlar (Sabite Kaya)
En İyi İlk Belgesel Film Ödülü: Oğlunuz Erdal (Tunç Erenkuş) – Geçmiş Mazi Olmadı (Mehmet Özgür Candan)
Jüri Özel Ödülü: Arabeks (Gökhan Bulut ve Cem Kaya)
Jüri Özel Ödülü: Kadim (Okan Avcı)

Kısa Film Ödülleri

En İyi Kısa Film Ödülü: Dua (Tuna Balkan)
Jüri Özel Ödülü: Kırmızı Alarm (Emre Akay)
Jüri Özel Ödülü: İnfantil Amnezi (Can Mengilibörü)

SİYAD Ödülleri

En İyi Ulusal Uzun Metraj: Zenne (Caner Alper , Mehmet Binay)
En İyi Uluslararası Uzun Metraj: Goodbye – Güle Güle (Mohammad Rasoulof)

-Halkın Portakalı: Rengim-Rengim Grubu

Rutkay Aziz’in konuşması ayakta alkışlandı

Çağdaş Sinema Oyuncuları Derneği Başkanı Rutkay Aziz’e ödülünü, Zuhal Olcay verdi. Olcay, “Sen güzel ve aydınlık ülkemizin teminatı olarak gördüğüm sanatçılardan birisin” dedi.

1979 ve 1980 yıllarında sansür ve darbe nedeniyle yapılamayan film yarışmalarının ödüllerinin 30 yıl sonra sahiplerini bulacağını belirten Rutkay Aziz, bunun tüm dünyaya örnek olması gerektiğini vurgulayarak, şöyle konuştu:

”Umarım faşizm ve darbe döneminden geçen ülkelerin sinemacıları da bu örneği kendi ülkelerinde paylaşırlar. Dilerim bu ödülü hak etmişimdir. Ola ki moda deyimle ‘bir döneklik’ olursa, bu verdiğiniz ödülü özgürce geri alma hakkına sahipsiniz. Gerçek sanatçılar ülkesinin ve dünyanın gerçeklerine tanık olmakla yükümlüdür. Benim ülkemde tanık olduğum, hukukun üstünlüğünün yittiği, adaletsiz bir kalkınma girişiminin hızla yol aldığı, parasız eğitim pankartı açan öğrenci arkadaşımın 16 ay hapis yatması…
Dünyanın hiçbir ülkesinde kadın, çocuk bu kadar tacize, cinayete maruz kalmıyor. Dünyanın gerçeği, savaş çığlıkları, açlık, işgal, sömürü… Sinema, Şarlo’nun dediği gibi bir barış sanatıdır ve kendi içindeki barış niteliğini koruyarak dünyaya katkı sağlayacaktır.”

Rutkay Aziz’in konuşmasını salondaki sanatçılar ve izleyiciler ayakta alkışladı.

Kadına şiddet

Antalya Valisi Ahmet Altıparmak, Türk sinema sanatçılarının aileden biri olarak görüldüğünü vurgulayarak, onların Türkiye’nin aydınlık yüzü olduğunu kaydetti. Sinema sanatçılarının toplumsal duyarlılığa sağladığı katkıya dikkati çeken Altıparmak, 1963′ten bu yana varlığını sürdüren festivalin Türk sinemasının endüstrileşmesinde büyük rol oynadığını bildirdi.

Altın Portakal’ın Antalya’nın markalaşmasına da büyük katkı sağladığını ifade eden Altıparmak, Türk sinemasının 50 yıllık macerasıyla evrensel çizgiyi yakaladığını söyledi.

AKSAV ve Antalya Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Akaydın, yarım asıra emin adımlarla yürüyen festivalde yeniden birarada olmanın onurunu yaşadıklarını dile getirdi. İlk kez bir festivali bütünüyle kadınlara odakladıklarına değinen Akaydın, kadının günlük hayattaki vazgeçilmezliğini anlatmaya çalıştıklarını ifade etti.

Akaydın, “Kadına şiddet utancının sanatın barışcıl diliyle son bulmasını istiyoruz. Çocuk gelinler olmasın diyoruz. Kadınlara, çocuk yaşta zorla evlendirilen kızlarımıza, Türkiye ve dünyanın herhangi bir yerinde hapiste olan tüm düşünce suçlularına özgürlük istiyoruz” diye konuştu.

”Yaşam Boyu Onur Ödülü’ sahiplerini buldu

Alman RTL televizyonundan Nazan Eckes’in sunduğu gecede, Tuncel Kurtiz, Perran Kutman, Engin Çağlar, Halit Akçatepe, Mehmet Dinler ve dünyaca ünlü sanatçı Rustam Ibragimbekov’a ‘Yaşam Boyu Onur Ödülü’ verildi. Gecede, Rutkay Aziz, “Sanatta Sosyal Sorumluluk”, Suna Selen “Yıldırım Önal Anı”, “Godzilla” lakaplı sinema emekçisi Selahattin Geçgel ise “Emek” ödülü aldı.

Ödülünü Selda Alkor’dan alan Engin Çağlar, 1969′da yönetmen Bilge Olgaç’ın, “Öksüz” filminde rol aldığını belirterek, “Yönetmenin komünist düşüncede olması bana da ödül getirmedi” dedi.

Ertesi yıl Altın Portakal’a “Kınalı Yapıncak” filminin oyuncusu olarak geldiğini, ancak eli boş döndüğünü anlatan Çağlar, sonraki 40 yıl Antalya’ya hiç gelmediğini söyledi. Çağlar, “Benim oynadığım hiçbir filmi Antalya’ya sokmadılar, ta ki 2009 senesinde bu yönetimin işbaşına gelmesiyle. O yıl 60′larda sinemaya başlayan sanatçıları onurlandırdılar. Geçen yıl onur ödülü vermek için, bu yıl da onur ödülü olmak için geldim. Demek ki bu 40 seneyi telafi edeceğiz” dedi.

Çağlar, ödülü “Türk sinemasını Türk insanına sevdiren Yeşilçam döneminin bütün güzel insanlarının anısına” aldığını söyledi.

“Perihan Abla” ödülü ağlayarak aldı

Perran Kutan Kutman’a ödülünü, “Perihan Abla” adlı televizyon dizisinde “Şakir” karakterini canlandıran rol arkadaşı Şevket Altuğ verdi. Çok duygulandığını belirten Şevket Altuğ, “Bence Türkiye’nin gelmiş geçmiş en büyük kadın oyuncularından birine bu ödülü vermek büyük onur. Daha yapacağın çok iş var” dedi.

Şevket Altuğ ile çok iyi dost olduklarını belirten Kutman da, gözyaşlarına hakim olamadı. “Hep bir altın portakalım olsun istemiştim” diye espri yapan Kutman, bugüne kadar festivalde ödül alamayışını ise bir fıkrayla anlattı.

Kutman, şöyle konuştu:

“Bir adam Tanrı’ya hep dua edermiş, piyangodan en büyük ikramiye bana çıksın diye, Tanrı cevap vermiş, (Hiç bilet almıyorsun ki). Benim hiç altın portakal alacak filmim olmadı. Ama 46 yıl sonunda tüm meslek hayatımın özeti olan yaşam boyu onur ödülünü aldım. Çok teşekkür ediyorum. Annem bir şey rica etti, Tayvan atasözünü burada söylememi istedi. Kuğuların suyun yüzündeki sakin duruşu sizi aldatmasın, onların suyun altında ne kadar çaba harcadığını biliyor musuz? Bence bu söz sanatçıları çok iyi anlatıyor.”

Perran Kutman, Şevket Altuğ’a da, “Altın dost” ödülü için teşekkür etti. Kutman, “(İki elim ateşte olsa yanında olacağım) dedi. Çok teşekkür ediyorum” dedi.

Kurtiz’in ödülünü Jane Birkin verdi

Tuncel Kurtiz’e ise ödülünü İngiliz Şarkıcı Oyuncu Yönetmen Jane Birkin verdi. Birkin, ödülü vermek için çıktığı sahnede Kurtiz’in elini öptü.

Tuncel Kurtiz, “Yılmaz Güney bana iki kanat taktı. ‘Umut’ ve ‘Sürü’. Ben bu iki kanatla Avrupa’da uçtum. Yılmazcığıma buradan tekrar teşekkür ediyorum. Bana hayat verdi” dedi.

Türk sinemasının usta isimlerinden Suna Selen de ödülünü Salih Güney’den aldı. Selen, ödül için teşekkür ederken, Salih Güney, Selen’in Türk sinemasının en hanımefendi sanatçılarından biri olduğunu söyledi.

Zuhal Olcay ve Jane Birkin’in şarkılarıyla renk kattığı gecenin sonunda ödül alan sanatçılar birlikte fotoğraf çektirdi.

Akçatepe’ye ödülünü Tarık Akan verdi

Usta oyuncu Halit Akçatepe ise ödülünü Tarık Akan’dan aldı. Akan ile 40 yıldır dost olduklarını anlatan Akçatepe, 1943 yılında sinema oyuncusu olduğunu ve bugünlere geldiğini söyledi.

Babasının oyuncu olmasını istemediğini, onu kırmamak için okulunu da bitirdiğini belirten Akçatepe, ancak oyunculuğu çok sevdiğini kaydetti. Akçatepe, okulu bitirip yine de oyunculuk yaptığı için babasının kendisine “Okumuş serseri” dediğini anlattı.

Akçatepe, 48. Festival’in jürisinin kadınlardan oluştuğunu da hatırlatarak, “Kadınların elinden ödül almak yazılmış bahtıma. Teşekkür ediyorum. İnşallah 148. yılda buluşmak üzere, Allah’a ısmarladık” dedi.

“Godzilla” ödülünü aldı

Metin Erksan tarafından “Godzilla” lakabı takılan sinema emekçisi Selahattin Geçgel’e ödülünü Şerif Sezer verdi.

Şerif Sezer, Türk sinemasının en vefakar emekçilerinin set işçileri olduğunu belirterek, “600 filme yakın filminde imzası olan Geçgel’e ödülünü vermekten onur duyuyorum” dedi.

Geçcel ise sahneye Tuncel Kurtiz’i çağırarak kendisini anlatmasını istedi. Bunun üzerine sahneye gelen Kurtiz, “En son Ömer Kavur’un Akrebin Yolculuğu’nda birlikte çalıştık. Koskoca çanı alıp tepeye çıkardı. Omuzları çöktü ama işini bırakmadı. Yeşilçam’ın bütün teknisyenleri ve set işçileri nezdinde sevgiyle kucaklıyorum. Sağolasın Godzilla” diye konuştu.

AA

Adana Büyükşehir Belediyesi tarafından düzenlenen, “18. Altın Koza Film Festivali” kapsamında, Cannes Film Festivali’nde “Büyük Jüri Ödülü”nü alan, yönetmenliğini Nuri Bilge Ceylan’ın yaptığı, Yılmaz Erdoğan’ın baş rollerinde oynadığı “Bir Zamanlar Anadolu’da” adlı filmin Türkiye Promiyeri gerçekleştirildi.

M1 Alışveriş Merkezi Cinebonus Sinemaları’ndaki prömiyer, Ceylan ve eşi Ebru Ceylan, senarist Ercan Kesal, filmde rol alan Yılmaz Erdoğan, Taner Birsel, Muammer Uzuner ve Ahmet Mümtaz Taylan ile çeşitli sinema oyuncularının, kırmızı halıda yürüyerek salona gelmesiyle başladı.

Ceylan, filmin gösterimi öncesi yaptığı konuşmada, Adana’yı çok sevdiklerini belirterek, “Altın Koza’yı çok önemsiyoruz. Cannes profesyonel ama soğuk, Adana ise daha sıcak. Cannes başka bir yerdir. O nedenle filmin gösterimini Adana’da yaptık. Böyle bir salon ve ilgi görmek çok güzel. Umarım böyle kalabalık salonları son görüşümüz olmaz” dedi.

Yılmaz Erdoğan ise konuşmasına, mikrofona yaklaşıp, “Ses buradan mı gür çıkıyor. Adana Belediyesine teşekkürler” şeklindeki esprisiyle başladı. Erdoğan, filmin uzun yolculuğunun 2 yıl önce başladığını belirterek, “2 yıl sonra kendi seyircimizle karşılaşıyoruz. Bu çok güzel bir şey, insanın kendi mahallesi gibisi yok. Özellikle Adana’da. Benim için çok önemli bir yer. Ben Adanalı sanatçılar  yüzünden sinemaya başlamış birisiyim. Burada olmak çok güzel, biz deheyecanlıyız” diye konuştu.

Filmde rol alan Ahmet Mümtaz Taylan da Yılmaz Güney’in şehri olan Adana’da bulunmaktan butluluk duyduklarını belirterek, “Heyecanlıyız. İnşallah herkes filmimizi beğenir. Türkiye’de üretilen sinemanın bütçesini 1 milyar dolara çıkardığınızda, herhalde Türk sineması çok daha iyi işler yapacaktır. Keşke ortalamamız Nuri Bilge Ceylan olsaydı” diye konuştu.

Adana Büyükşehir Belediyesi Başkan Vekili Zihni Aldırmaz ise galanın Adana’da yapılmasından büyük mutluluk duyduğunu söyledi. Daha sonra, Adana Valisi Hüseyin Avni Coş, başarılarının devamını dileyerek, Ceylan’a bir plaket sundu. Ardından, filmin gösterimi gerçekleştirildi.

Nuri Bilge Ceylan, film gösterimi başladığında, eşi Ebru Ceylan ve senarist Ercan Kesal ile salondan ayrılırken, film oyuncularının ise yoğun ilgi nedeniyle filmi izlemeden salondan ayrıldıkları iddia edildi.

“Onursal Başkanlığını Türk Sineması’na yön veren yönetmenlerden biri olan ve akademisyen kimliği ile de tanınan Ömer Lütfi Akad ve Dokuz Eylül Üniversitesi Öğretim üyesi Prof. Dr. Oğuz Adanır’ın yaptığı;  Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Film Tasarım Bölümü’nün yürütücülüğünü gerçekleştiridiği Uluslararası Altın Koza Sinema Kongresi, ülkemizden ve yurtdışından yaklaşık 40 sinema araştırmacısı, kuramcısı ve üreticisini biraraya getiriyor. Teması, ‘Türkiye Sineması: Türkiye’den ve Dünya’dan Bakışlar’ olan kongre, 21 – 24 Eylül tarihleri arasında gerçekleştirilecek”.

Kongre etkinlikleri “Türkiye Sineması’nda Hukuki ve Ekonomik Sorunlar”, “Türkiye Sineması’nda Türler”, “Yönetmenler Üzerinden Türkiye Sineması’na Bakmak”, “Türkiye Sineması’nda Politik Anlatının Yeri ve Sorunları”, “Son Dönem Türkiye Sineması’na Dair Film Okumaları” ve “Geçmişten Günümüze Değişimin İzleri” başlıklı oturumların ardından,  24 Eylül Cumartesi günü düzenlenecek “Yılmaz Güney Özel Oturumu” ve “Türkiye Sineması’nın Bugünü ve Geleceği” başlıklı forumla tamamlanacak.  Ayrıca kongrede sunulan bildirilerin, festival kapsamında bir kongre kitabında toplanarak yayımlanacağı bildirildi.

Bir film festivali kapsamında düzenlenmesi bakımından dünyada bir ilk olacak olan kongre, Türkiye Sineması için önemli bir akademik çalışma ve tartışma zemini olma iddiası taşıyor.

Öte yandan 48.Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması dalında yarışacak filmler açıklandı.

Antalya Büyükşehir Belediye Başkanı&AKSAV Yönetim Kurulu Başkanı Prof. Dr. Mustafa Akaydın, ulusal uzun metraj dalında 48. Altın Portakal’a başvuran 45 film arasından 13 filmin yarışmaya seçildiğini bildirdi. Yarışmaya hak kazanan 13 filmden 1 filmin yönetmeni kadın.

Mahinur Ergun (yönetmen), Fide Motan (yönetmen), İlksen Başarır (yönetmen), Selda Çiçek (yönetmen-sanat yönetmeni), Prof. Dr. Ruken Öztürk (akademisyen), Ayşegül Çetin (yapımcı), Tuba Büyüküstün (oyuncu), Beste Bereket (Oyuncu) ve Nil Kural’dan (sinema yazarı) oluşan Ön Jüri’nin değerlendirmesi sonunda seçilen filmler şöyle:

Serdar Akar’ın yönettiği “Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm”
Raşit Çelikezer’in yönettiği “Can”
Ramin Matin’in yönettiği “Canavarlar Sofrası” (ilk film)
Hüseyin Eleman’ın yönettiği “Fedakar” (ilk film)
Çiğdem Vitrinel’in yönettiği “Geriye Kalan” (ilk film)
Hasan Tolga Pulat’ın yönettiği “Güzel Günler Göreceğiz” (ilk film)
Egemen Sancak’ın yönettiği “Hangi Fillm” (ilk film)
Erdal Rahmi Hanay’ın yönettiği “Hicaz” (ilk film)
Kenan Korkmaz’ın yönettiği “Lüks Otel” (ilk film)
Ümit Ünal’ın yönettiği “Nar”
Savaş Baykal’ın yönettiği “Öngörüye Ağıt”
Shiar Abdi’nin yönettiği “Yürüyüş” (ilk film)
M.Caner Alper – Mehmet Binay’ın yönettiği “Zenne” (ilk film)

Jüri’ye Müjde Ar başkanlık edecek
Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması’nın ana jürisine Müjde Ar başkanlık edecek. Jüride yer alan diğer isimler yönetmen Handan İpekçi, oyuncular Vahide Gördüm, Bergüzar Korel; yazarlar Ayşe Kulin, Yaşar Seyman; sanat yönetmeni Annie Geelmuyden Pertan, müzisyen ve oyuncu Şevval Sam, sinema eleştirmeni Melis Behlil, akademisyen Prof. Dr. Serpil Kırel ve Çiğdem Anad’ dan oluşuyor.

8 – 14 Ekim 2011 tarihleri arasında gerçekleşecek Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması’nda birinci gelen film 350 bin TL ile ödüllendirilecek. En İyi İlk Film’e 50 bin TL verilecek. Uzun Metraj’da En İyi Yönetmen ödülü 50 bin; En İyi Senaryo, En İyi Görüntü Yönetmeni, En İyi Müzik ödüllleri 30’ar bin TL olarak belirlendi.

Ödüller, 14 Ekim 2011’de düzenlenecek Kapanış ve Ödül Töreni’nde sahiplerini bulacak.

Antalya Büyükşehir Belediyesinin destekleriyle Antalya Kültür Sanat Vakfınca (AKSAV) düzenlenen 48. Uluslararası Antalya Altın Portakal Film Festivali’nin hazırlıkları sürüyor.

Bu yıl 8-14 Ekimde arasında düzenlenecek festival kapsamında gerçekleştirilecek “Yaşam Boyu Onur Ödülleri” törenine, 1994′te Nikita Mihalkov ile birlikte yönettiği “Güneş Yanığı” adlı filmle “En iyi yabancı dilde film” dalında Oskar ödülüne layık görülen Rustam Ibragimbekov onur konuğu olarak katılacak. Törende, Ibragimbekov’a “Yaşam Boyu Onur Ödülü” verilecek.

Ibragimbekov’un, Oskar’ın yanı sıra Venedik ve Cannes film festivallerinde ödülleri bulunuyor.