“Suçu kanıtlanana kadar herkes masumdur,” dendi, hep dendi, hâlâ da denir. “Suçu kanıtlanana kadar herkes tutukludur,” diyense olmadı hiç. Oysa, ender istisnalar dışında bunun aksi hiç görülmedi, başka türlüsü bilinmedi. Sanık ya da suçlu arasındaki fark tanımsal bir farkla sınırlı kaldı ve yalnızca metinlere yansıdı. Hayattaki yansımasıysa, tutukluluğun ve mahkûmiyetin, sanıklığın ve hükümlülüğün aynı şekilde yaşanmasıydı: Hapis, tecrit ve aşağılanma.
Gazetelere, haber bültenlerine, uluorta anlatılanlara ve söylenenlere, algılarımızdan hafızamıza ve yüreğimize günbegün sızıp da bizi devamlı aciz bırakan tanıklıklara girmiyorum burada. Edebiyatta kalalım biz, kurgudan şaşmayalım; en azından şimdilik.
2011 yılında okuduğum üç roman oldu bu konuda. Zan, suç ve hapis üzerine. İtham, tutukluluk ve ucu karanlık bir bekleyiş üzerine. Üçü de genci konu etmiş, genç okuru hedeflemişti: ‘Yalancı Şahit’ti biri, Müge İplikçi’den; ‘Suçlu’ydu diğeri, Magali Wiéner’den; ‘Canavar’dı öteki, Walter Dean Myers’tan. Ben ‘Yalancı Şahit’i okudum, o da benim canıma okudu. Ne de iyi etti ama. Ben ‘Suçlu’yu çevirdim, o da beni yoldan çevirip attı daha dar bir dört duvarın arasına. Ben ‘Canavar’ı ilk okuduğumdaysa gençler için bir edebiyat yayıncılığı olduğunu yeni yeni öğreniyordum. Başka bir hayranlık ve mutluluktu yaşadığım, başka hislerdi bir öfkenin ve mutsuzluğun doğmasını engelleyen. Sonra büyüdüm, adam oldum, ‘Canavar’ı yine aldım elime ve anladım o zaman anlamadığım şeyi: Suçlu bulunman için kanıt gerekir; ‘canavar’ olman içinse tek bir kanı yeterlidir.

Gerçeğe tutunarak, ama ona sarılmadan
“Ağlamak için en uygun zaman, ışıkların kapalı olduğu ve dayak yiyen birinin yardım çığlıkları attığı gece saatleri,” diye başlıyor sözüne Steve Harmon, siyahi, genç, Amerikalı, romanın başkahramanı, işbu “canavar.” Kendisi, işlemediğini söylediği bir suçla yargılanıyor; o bir sanık. Ortada bir suç varsa, Steve’e göre bu, yanlış zamanda, yanlış yerde olmak. Bir de önyargıların hedefi bir ırka, renge ve sosyal yapıya doğmuş olmak. Süreç ise, tutuklu yargı süreci. Gergin bir bekleyiş, boğucu bir yalnızlık, sonu gelmeyen bir huzursuzluk hali ve yaşam korkusu. Yitirildikçe umudu kemiren, geri kazanılmayacağını bildiğin zaman. Uçup giden gençlik, dışarıda bırakılanlar ve seni sevenler için duyulan endişe. Ağlamak bir ihtiyaç. Ama sessizce, duyurmadan. “Burada zayıf olmak hiç iyi değil.”
Bu suçlamadan alnının akıyla çıkmak, Steve’in davaya ve sürece odaklanmasına bağlı. Eğer işlemediği bir suçtan hüküm giymek istemiyorsa avukatıyla işbirliği yapmak, ona yardımcı olmak, zihnini her an açık tutmak zorunda. Ama zihin açıklığı dediğin şey başka bir işkence. Steve öyle bir yerde ki, “koşullar ne denli kötü olursa olsun kendinizi öldüremeyesiniz diye ayakkabı bağlarınızı ve kemerlerinizi alıyorlar.” Çünkü “yaşamamızı sağlamak da cezanın bir parçası.” Akli dengeyi korumak, bir diğer mesele. Ama Steve akıllıca bir yol buluyor: Tüm yaşadıklarını, hapis günlerini, yargı sürecini, hepsini bir senaryo halinde yazmak. Canlı, eşzamanlı, o anda. Gerçeklerden kopmadan, detayları kaçırmadan, sonraki adımı da olabildiğince hesaba katarak, ama bir film izler gibi. Bir kurgunun içindeymişçesine ve onu kendin yönetiyormuşçasına. Gerçeğe tutunarak, ama ona sarılmadan, teslim olmadan.

At çamuru, hemen kurur
“İyi bir insan gibi görünmek istiyorum. Kendimi iyi bir insan gibi hissetmek istiyorum, çünkü öyle olduğuma inanıyorum. Oysa böyle insanlarla burada bulunurken, farklı olduğunu düşünmek çok zor.” Birini tutuklamak ve onu sindirmek o kadar kolay ki. Suçlu olsun ya da olmasın, onu suçlu hissettirdin mi, işin kolaylaşır. Hele o tutuklu, bir gençse. At çamuru gence, hemen kurur onun üstünde. Genç ya, karşı koysa ne yazar. Belertir gözlerini (ağlamıyorsa), belki basar en âlâsından bir küfür (dilini yutmadıysa korkudan), tükürür senin gibi bir sistem çarkının suratına en fazla (nefreti, korkusunu bastırmışsa), iki yumruk sallar taş çatlasa (kolları hâlâ tutuyorsa)… Ha çatlar da o taş, yarılır da orta yerinden, korkutmaz seni yine de. Ne korkacaksın ki, en fazla biraz kum çıkar içinden. Nasıl olsa sen onu tıktığında karanlığa, yalnızlığa, dışlanmışlığa; içindeki yağları vurduğun kilitlerle eritirken o hiç sönmeyen, yakıtı meçhul kaynağında; ve döndüğünde sırtını, kirli kalın enseni o gence… Eh, ağlar o. Duyurmaz sana sesini, ama ağlar göz pınarlarını kuruturcasına. Sen sadece üzerindeki lekeyi gör, çamurun lekesini. Neyi savladığı bilinmez savcı, neye hâkim olduğu bilinmez bir hâkim halleder gerisini.
“Bütün bunların yalnızca bir film olmasını o kadar çok isterdim ki,” diyor Steve. İçerideyken, zan altındayken, asla işlemediğine emin olduğu bir suçla yargılanırken, ispatlanmaya çalışılan şeyin suçluluğu mu suçsuzluğu mu olduğundan emin bile değilken, bu üç kitaptaki üç genç de kuşkusuz aynı hayali kuruyor: Hepsi bir film olsa. Tatsız bir oyun, ya da… Hayata verilen geçici bir es, sabahtan açılıp akşama kapanacak bir parantez, az sonra sona erecek bir ara. Olsa olsa, kötü bir şaka. Bir de izi kalmasa ya bugünden yarına…

Hayatının en zor evresini yazmak
“Özel bir hayatım olduğunu düşünüyorum,” diyor yazar Walter Dean Myers. “Bir açıdan bakınca, tüm hayatımı sevdiğim şeyi yaparak, yazarak ya da yazmayı düşünerek geçiriyor olmam tuhaf geliyor kulağa. Eğer herkes, en azından hayatının bir kısmında benim yaşadığım gibi yaşama şansını elde etseydi, dünya çok daha güzel bir yer olurdu,” diye de ekliyor. Batı Virginia eyaletinde doğmuş, ama Harlem’de yaşayan Herbert Dean adlı bir adama verilmiş küçük Walter. Bugün büyük Walter bile bilmiyor bunun nedenini. Herbert, siyahi Amerikalı, eşi Florence da Amerikan yerlisi bir Alman’mış. Walter’ı çok sevmişler. Çok sevilmiş, çok kollanmış. Mahalle kollamış onu, din de rehberlik görevini istemiş. Walter ise, yapabildiği ölçüde karşı koymuş tüm bunlara. Liseyi de bırakmış yarıda; her ne kadar söz konusu lise onu hâlâ mezunları arasında ansa da. Bırakmış bırakmasına ama, yanına almış alacağını da: Bir öğretmeni, “Ne olursa olsun, yaz,” demiş ona. Unutmamış bunu Walter. On yedi yaşına bastığı gibi orduya katılmış. Basketbolmuş tutkusu, yaptığı maçlar, NBA hayalleri hiç çıkmazmış aklından. Sonra, bilinmez neden, New York’ta bir inşaatta çalışmaya başlamış. O zaman kulağında yeniden çınlamış öğretmeninin sözleri. Başlamış yazmaya, özellikle de geceleri. Hayatının en zor evresi üzerine yazmaya başlamış Myers; ilkgençliği ve gençliği.

CANAVAR
Walter Dean Myers
Çeviren: Bahadır Argönül
ON8, 2012,
172 sayfa, 11 TL.

Acılı bir çocukluk
Janet Frame, Yeni Zelandalı bir yazar. Kitaplarını okumuş olabilirsiniz. Belki de yurttaşı Jane Campion’ın onun üç otobiyografik kitabından (To the Is-Land, An Angel at My Table, The Envoy from Mirror City) ikincisinin adıyla yaptığı 1990 yapımı filmi ‘An Angel at my Table’ı görmüşsünüzdür. Filmde Janet’i aktris Kerry Fox oynuyordu. Hayatına aşina olabilirsiniz. Jane Freeman’ın hayatının çoğu yazarınkinden farklı yanı, akıl hastanelerinde geçirdiği yıllar. Öğretmenlik yaparken, teftiş gününde onun çalışmasını izlemek için müdürle birlikte gelip sınıfında oturan müfettişten, bir dakika müsaade rica edip sınıftan çıkmış. Çıkış o çıkış!
Hatıralarına pek benzemeyen çok acılı bir çocukluk geçirdi. O ve kızkardeşleri, yerel gazetenin çocuk bölümüne düzenli olarak katkıda bulunur ve kendilerini Brontë kardeşlere benzetirlerdi. Janet genç yaşta şair olmaya karar vermişti. Akıl hastanesinde kendisine konan şizofreni teşhisinden çok utandığını söylüyor. Doktorlar ise, daha önceki tedavilerin yanlış olduğunu düşünerek, kendi tedavilerini sürdürdüler. Sonunda, lobotomi kararı alındı. Neyse ki Frame, yazmayı ve yazdıklarını yollamayı sürdürüyordu. Lobotomiden birkaç gün önce, seçkin bir edebi ödül kazandı. Hastane idaresi operasyonu iptal etti. Frame, bir edebiyat bursuyla Avrupa’ya gitti. İbiza’da otuz iki yaşında bekaretini Amerikalı bir şaire verdi. Andorra üzerinden Londra’ya vardı, hastaneye yatırıldı. Orada doktorlar, şizofren olmadığına karar verdiler.
Bu teşhis onu utandırmış. “Bir psikoz olarak şizofreni,” diyor otobiyografisinde, “bir başarıydı, sıradan sorumluluğu hastadan alıyordu. Bir yakınımı kaybetmiş gibiydim. Utanç içindeydim.” Doktorlara göre ise, zihni rahatsızlığının sebebi, daha önceki yanlış tedaviler. Onlar kendi tedavilerini sürdürüyor ve sonunda ona çok insani bir ‘reçete’ yazıyorlar. Janet Frame, ‘normal’ topluma uymaya çalışacağına, kendini en uygun olduğu şeyi yapmaya adamalı: yazmalı.

Frame’in dolabındaki iskeletler
‘Bir Başka Yaza Doğru’, onun İngiltere’deki son günlerinde yazdığı bir kitap. O sıralar, kitabı fazla şahsi bulmuş ve kendisi hayattayken yayımlanmasını istememişti. Sonra bu kitaptan cümlecikler, fikirler başka kitaplarına geçti. Aynı malzemeyi farklı şekillerde ‘To the Is-land’da da görüyoruz. Ama mesele Frame’in dolabındaki iskeletler ya da hangisinin daha doğru olduğu değil, mesele Janet Frame’in gerçekliğin muhtelif versiyonlarıyla rahatlıkla oynayan bir yazar olması. Otobiyografik nitelikte bütün kitapları toplu olarak ele alınırsa, gerçek ile hatıraların, illüzyonların ve sanatın nasıl birbirinden ayrılmaz şekilde bir araya geldiklerini de görebiliriz. Üstelik, ‘Bir Başka Yaza Doğru’ onun yaratıcı sürecini en iyi anlatan kitap.
Asıl düşündürücü olan, Janet Frame’in yazarlığından çok akli durumunun tartışılması, bu yazarlık sanki o durumun bir lütfuymuş gibi davranılması… İnsanlar, Sylvia Plath’e yöneltmedikleri şüpheciliği neden ona yöneltiyor? Frame, lobotomiden kurtuluşundaki mucizeye, çocukluğunun David Copperfield’e ve Brontë kardeşlerin aynı dönemine rahmet okutacak acıları, insanlarla ilişki kurmada çektiği zorluğun bazen hazin, bazen komik oluşu bir yana; dünya edebiyatının sayılı yazarlarından biri; kendi ülkesinin belki de en büyük yazarı. ‘Bir Başka Yaza Doğru’da, Z. Ceyil Özmen’in yazara dost çevirisinin de katkısıyla, onun narin ve tedirgin ruhuna nüfuz ediyoruz. Şiirden farksız anlatımıyla naklettiği bu hafta sonunu onunla birlikte yaşıyoruz.
Peki, kitabın o yaşarken basılmasını neden istememiş? Nihayetinde, açıklanan bir sır da söz konusu değil. Belki de, gazeteci Philip’in, yani Guardian’dan Geoffrey Moorhouse’un hatırınadır. Yer yer Philip ile Anne’e karşı acımasızca davrandığı söylenebilir. Bir de, ‘Bir Başka Yaza Doğru’, biyografiden de ileri bir şey olduğu için belki. Bir otobiyografiden çok daha yaşanmış sanki, daha mahrem. Ayrıca da bize, bir romanın bir biyografiyle aynı olayları anlatırken bile ne kadar daha fazla şeyi açığa vurduğunu gösteriyor ki, bunlara yazma süreci de dahil…

BİR BAŞKA YAZA DOĞRU
Janet Frame
Çeviren: Z. Ceyil Özmen
Yapı Kredi Yayınları
2012, 212 sayfa, 14 TL.

Bakan İdris Naim Şahin’in, “Konak Meydanı’nda darağacı kurup asalım mı” dediği 2 polis memuru için müfettişlerin hazırladığı raporda 12 ay kıdem tenzili cezası istendiği öğrenildi. Habertürk’ün haberine göre, müfettişlerin karakol personeli için ise disiplin cezasına gerek olmadığı yönünde rapor hazırladığı belirtildi. 12 ay kıdem tenzili cezası nedeniyle polis memurları 1 yıl boyunca kıdem alamayacak, bunun kişi başı faturası aylık 30 lira olacak.

POLİSLER DE DAVA AÇTI
İzmir’in Karabağlar İlçesi’nde 17 Temmuz 2011 günü uygulama yapan polis ekipleri, bir müzikholde Fevziye Cengiz’i kimliği olmadığı iddiasıyla gözaltına alarak polis karakoluna götürdü. Burada polisler tarafından dövülen Cengiz savcılığa giderek suç duyurusunda bulundu. Polisler de savcıya gidip, Cengiz’in kendilerine mukavemette bulunduğunu belirterek şikâyetçi oldu. Polislerin şikâyeti üzerine Cengiz hakkında “kamu görevlisini yaralamak ve hakaret suçlarından 6.5 yıla kadar hapis cezası talebiyle, dayak atan polis memurları hakkında ise 1.5 yıl hapis cezası istemiyle 2 ayrı dava açıldı. Ancak Fevziye Cengiz’in avukatının yaptığı itiraz üzerine polis memurları hakkında, “tehdit, hakaret, kasten yaralama suçlarından 4 yıl 4 ay ila 5 yıl 10 ay arasında değişen hapis cezaları istemiyle de yeni dava açıldı.

İKİ MÜFETTİŞ GÖREVLENDİRİLDİ
Karakolda bulunan kameralara yansıyan ve savcılığa gönderilen feci dayağın görüntülerinin ortaya çıkmasıyla kamuoyundan büyük tepki yükseldi. Bu tepkiler üzerine İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin, cumhuriyet savcılığının yürüttüğü soruşturmanın yanı sıra, polisler hakkında da disiplin soruşturması açılması için iki müfettiş görevlendirdi.

RAPORLAR ANKARA’DA
İzmir’de konuyla ilgili 1 aydır araştırma yapan müfettişler, hazırladıkları raporu Ankara’ya gönderdi. Müfettişlerin, Cengiz’i dövdüğü belirlenen 2 polis memuru hakkında 12 ay kıdem tenzili cezası istediği öğrenildi. Müfettişlerin karakol personeli için ise herhangi bir ceza istemine gerek olmadığına raporlarında yer verdikleri ifade edildi. İçişleri Bakanlığı’na gönderilen raporun önümüzdeki günlerde İzmir Valiliği’ne geri gönderilerek il polis disiplin kurulunda görüşüleceği öğrenildi. Kurulun onaylamasından sonra müfettişlerin istediği 12 ay kıdem tenzili cezasının yürürlüğe gireceği belirtildi.

KIDEM TENZİLİ CEZASI NEDİR?
12 ay kıdem tenzili, memurun 12 ay bulunduğu kademede ilerlememesidir. Emniyet Örgütü Disiplin Tüzüğü’nün 7. maddesine göre, iş sahiplerini ya da herhangi bir nedenle emniyet binalarına gelen ya da getirilenleri dövenlere 12 ay kıdem tenzili cezası veriliyor. Bu polisler 1 yıl geç emekli olacak ve 12 ay boyunca yapılan zamlardan yararlanamayacak.

Bir tarafta hali vakti yerinde,gelinebilecek en büyük makama gelmiş bir kişi kar ile oynuyor ve bu fotoğrafları facebookta paylaşıyor; diğer tarafa  baktığınızda ise aynı kar  çok değil 3 ay önce ilgileneceğiz,onları kışın koynuna bırakmayacağız dediğiniz depremzedelerin bir kabusu haline geliyor.

Üç ay önce tv ekranlarına çıkıp yardım gösterisi  yapan zengin burjuvalarımız şu dakika soğuktan çadırlarında titreyen  depremzedeleri düşünmüyor olabilirler, ancak bu ülkede bu yeryüzünde hala  mazlumları sonsuza kadar düşünecek olan insanlar var.

Trilyonları banka hesaplarında mışıl mışıl uyurken  depremzedelere olan üzüntülerini dile getiren ikyüzlülere inanacak kadar geri bir zekamız yoktur.Orduevleri, güneydeki oteller boş boş dururken oradaki depremzedeleri bu kış kıyametinde çadırlara mahkum eden devlet mekanizmasına da inanacak kadar geri zekamız yoktur ve hiç olmayacaktır.

Şu ana kadar Van’daki depremzede çadırlarında elektrikli soba yüzünden 127 çadır yandı ve dün 4 yaşındaki bir çocuğun ölümü ile ölü sayısı 11 oldu.

Ve aynı adaletsizliğe karşı cumhurbaşkanının İstanbul Üniversitesi’ne konferansa geldiği bir gün  üniversiteye cebinde yumurta olduğu gerekçesiyle alınmayan üniversite öğrencisi  cebinden çıkan her bir yumurta için 44 ay ceza istemi ile yargılanıyor,şu an hapiste.

Sadece hatırlatmak istedik.

DÜŞEYAZANLAR

(etha)

Ulusal basındaki haberlerde, yeni keşfedilen türün Ornithischian türünde olan ve kuş kalçalı dinozorlar olarak da adlandırılan bir dinozor türünün iskeletlerinin incelenmesi sonucu ortaya çıktığı kaydedildi.

Bilimadamlarının üç yıl boyunca iyi bir şekilde muhafaza edilmiş iskeletleri incelemesinin ardından bir hükme vardığı belirtilirken, yeni bulunan türe “Yueosaurus Tiantaiensis” adı verildiği, Çince olarak da “Tientay Yüe Dinozoru” dendiği kaydedildi.

Yeni türün bugünlerde Tientay olarak adlandırılan kasabada bulunması ve eski dönemlerde 2 bin 500 yıl evvel Yüe devletinin o bölgede yaşaması nedeniyle bu ismin verildiği belirtildi.

Keşfedilen yeni türle ilgili çalışmanın bir İngiliz dergisi olan Mesozoik Araştırmalar dergisinde basıldığı ifade edildi.

Ornithischian türündeki Ornitopod ailesinden olan dinozorun Asya’da nadir görülen bir tür olduğu, bu türün otçul, hızlı koşabilen iki ayaklı küçük dinozorlar olduğu kaydedildi.

Bu türler yoğun bir şekilde Kuzey Amerika’da görülüyor ve Asya’da nadir olarak bulunduğu belirtiliyor.

Çin’de bulunan yeni türün ise gagalı, otçul ve 1,5 metre boyunda olduğu, eyalette bulunan en küçük dinozor türü olarak kayda geçtiği ifade edildi.

Cıciang eyaleti Çin’de dinozor ve dinozor yumurtası fosilleri açısından zengin bir bölge olarak biliniyor. Bu yeni türün keşfinden evvel yine aynı bölgede 3 otçul ve bir etçil tür keşfedilmişti.

Ragıp Zarakolu- 07/01/2012

Avrupa, İkinci Dünya Savaşı’nda sadece bir holokosta, yani bir soykırıma sahne olmadı. Bunu işleyen mantık, aynı zamanda 50 milyon insanın hayatını yitirmesine neden oldu.
Bunun içindir ki orada ırkçılık, yabancı düşmanlığı en azından sözel ve formal olarak demokratik sistem tarafından bir tehlike olarak görülür (yani bizde olduğu gibi sosyalizm, farklı inançlar, azınlıklar, misyonerlik vb. değil). Bunun için okullarda soykırım konulu dersler verilir, ders kitapları nefret söyleminden arındırılır, filmler yapılır, kitaplar yazılır.
Buna rağmen Avrupa’da ekonomik krizlerin, kazanılmış toplumsal hakların yitirilmeye başlanmasının da etkisiyle, 1930’larda olduğu gibi ırkçılık ve yabancı düşmanlığı yükselme eğilimi göstermekte, bunun siyasal arenadaki yansımaları da artmaktadır.
ABD’de ifade özgürlüğü anlayışı, ilke olarak her türlü sınırlamaya karşıdır. ABD, aynı zamanda uluslararası savaş suçları ve bunların yargılanmasına ilişkin Roma Sözleşmesi’ni de imzalamamıştır. Nitekim ABD, 1948’de imzalanan BM Uluslararası Soykırım Sözleşmesi’ni de ancak 1986’da imzalamıştır.
Bu nedenle Avrupa’da Hitler’in ‘Kavgam’ adlı kitabı yayımlanamaz, Nazi işaretleriyle dolaşılamaz. Fakat ABD’de bunlar mümkündür. Çünkü ABD toprakları, Avrupa gibi hiçbir dünya savaşında yıkıma uğramamıştır.

Avrupa’da yasal adımlar
Soykırım ve nefret suçları, insanlığa karşı işlenen suçların övülmesi ve propagandası, bu nedenle insan hakları savunucuları tarafından ‘düşünce ve ifade özgürlüğü olarak kabul edilmezler’. Soykırım ve nefret suçlarına karşı olmak, aynı zamanda bir insan hakları savunucusu olmanın kriteridir. Nitekim kurucularından biri olmaktan onur duyduğum İnsan Hakları Derneği (İHD) 1985’te, 100 küsur yıllık tarihi olan Uluslararası İnsan Hakları Federasyonu’na üyelik görüşmeleri yapılırken, kurumumuzun 1915 gerçekliğini kabul ettiği, genel başkan yardımcısı olarak bizzat benim tarafımdan beyan edilmiştir. 1993’te Ayşe Nur Zarakolu’nun yayımladığı Yves Ternon’un ‘Ermeni Tabusu’ adlı kitabının terör kapsamında yargılanması da Türkiye’de insan hakları savunucularının ‘ilkeli’ oluşunun bir örneği olarak kabul edilmiştir. Nitekim bu davaya ilişkin olarak Ternon/Zarakolu davasına, eski Paris Barosu başkanını gözlemci olarak yollamıştır. İHD, 1995’ten bu yana aynı zamanda azınlık haklarının da ilkeli bir savunucusu olmuş, daha 1990’larda Ara Sarafyan gibi araştırmacılara konferans verdirmiş, ilk 6-7 Eylül Olayları sergisini ve Tuzla Kampı’nın kapatılması sergisini düzenlemiş; 2005’ten itibaren de 24 Nisan’a ilişkin paneller düzenlemeye, açıklamalar yapmaya başlamıştır. İki yıldan beri Cumartesi Anneleri’nin kayıplar eylemliliğinde, kaybedilen Ermeni aydınlarından örneklere de sembolik olarak yer vermektedir.
Bugün Avrupa’da ırkçı dalganın yeni bir boyutu da hedef alınan Afrikalılar, Romanlar, Asyalılar yanında, bir ‘İslamofobi’ artışıdır. Bu gruplardan olan insanlar, ırkçı ve neo-Nazi mantalite tarafından adeta 1930’larda Almanya’da ve kimi Avrupa ülkelerinde Yahudiler nasıl görülüyorsa, öyle görünmektedir. Avrupa seçimlerinde ırkçılığın yeniden prim yapmaya başlaması, Almanya’da Neo-Nazilerin işlediği sistematik cinayetler ve en son Norveç’te yaşanan ırkçı katliam, yükselmekte olan bu yeni dalganın somut örnekleridir. Öte yandan yıllardır saldırıya uğrayan Yahudi ve Müslüman mezarları ve Ermeni anıtları da ‘inkârcılık’ karşısında, bunun aynı zamanda bir ‘eylem’ boyutu olması karşısında anlaşıldığı kadarıyla ‘yasal’ bir düzenlemeyi zorunlu kılmıştır. Ve ünlü 301. ve 305. maddeler, düşünce ve ifadeyi ‘terör’, yazar ve gazetecileri ‘terörist’ kabul eden ve her türlü savunma hakkını kısıtlayan, ayrımcılık yapan yasal sistemimizle herhalde en son söz hakkı bize düşer.
Bu bakımdan yükselen ırkçı ve neo-Nazi dalga karşısında demokratik sistemin, insanlığa karşı işlenmiş suçların inkârını yasal olarak önlemek istemesi anlaşılır bir şeydir. Her ne kadar bu tür eğilimlerin tek başına ‘yasa’ ile engellenmesinin mümkün olmadığı, çok daha köklü bir eğitim çalışmasına, daha fazla birlikte yaşama projesi üretilmesine ve her şeyden önce neo-faşist akımlarla, Soğuk Savaş kalıntısı derin ilişkilerin tasfiye edilmesine ihtiyaç olduğu açıktır.
Avrupa toplumu son yirmi yıldır azınlık haklarının, bölgesel kültürlerin korunması konusunda önemli yasal adımlar attı. Uluslararası hukuk alanında da insanlığa karşı işlenen suçların, savaş suçlarının yargılanamaz olmasının önüne geçilmesi için Roma Sözleşmesi gibi uluslararası sözleşmeler imzalandı. Ruanda ve Bosna yargılamaları gerçekleşti

Esas sefiller kim?
Türkiye’de, Fransa’da çıkan yasaya ilişkin tartışmalardaki önyargı ve cehalet beni şaşırtıyor. Daha metnini okuyup üzerinde düşünmemiş olanlar, ahkâm kesiyor, saçmalıyor ve Türkiye’yi küçük düşürüyorlar.
Dersim trajedisi için özür dileyenle inkâr edenin bir araya gelip ortak tavır koyması, bizi bin kat daha derin düşünmeye sevk etmesi gerek; bayram değil, seyran değil Kılıçdaroğlu bizi niye öptü diye; büyükelçi emeklisi Elekdağ niçin ekranları kapladı diye. Perinçek-Kerinçsizler, şöyle deseler haksız olmazlar mı: “Zihniyetimiz egemen, biz hapisteyiz.”
Elekdağ-Baykal ikilisinin 2005’te TBMM’yi sevk ettiği yanlış yol, bugün yine tekerrür ediyor. O zaman İngiliz parlamentosuna, bugün de Fransız parlamentosuna ders verdiriyor aynı mantık.
Şu anda hakikatleri araştırma komisyonu gibi çalışan Radikal’in ‘Les Misérables’ başlığı, bana çok irrite edici geldi. Acaba sefilleri oynayan kim? Türkiye’de şu anda yaşananlar bu sefaletten başka bir şey mi? Türkiye bir ceset tarlasına dönüşmüşken, bir yerler kazılırken neden bahsediyoruz Allah aşkına?
Türkiye basınında görebildiğim kadarıyla sadece Milliyet, Fransa’da çıkan yasanın tam metnini vererek gazetecilik yaptı. Ve Türkiye’de aklı başında olan insanlar, metinde tek bir ‘Ermeni’ kelimesi geçmediğini gördü.
2000’de Fransız senatosu çatısı altında yapılan Türk-Ermeni aydınları diyaloğunun düzenlenmesinde Türkiye ayağı için çalışmıştım. Ve bu tartışmada Cezayir olayında, o çatı altında Fransa’yı Cezayir konusunda kabul ve özre çağıran kişi, Fransız ordusunun işkenceden geçirdiği Fransız komünist yazar, Cezayir/Yahudi kökenli büyük insan Henri Alleg oldu. Kendisine Jean Claude ile başkanlık önerdiğimizde “Beni kabul etmezler” demişti.
Cezayirliler ise “Bizim adımızı ağzınıza almayın, acımızı sömürmeye kalkmayın2 dedi, 2000’de TBMM’ye Cezayir inkâr yasası geldiğinde.
Fransa’da yaşayan Ermeni kökenli yurttaşlar gibi, Cezayir kökenliler de kendilerine yönelik kıyımın tanınması için mücadele verip, bu yasa sayesinde bu gerçeğin inkârını engellemek için çalışacaktır.
Bu yıl soykırım inkâr yasasını hazırlayan Sosyalist Parti önemli bir adım atarak (bizim Dersim adımı gibi), 1961’de Paris’in göbeğinde Cezayirli protestocuların kıyıma uğratılıp Seine Nehri’ne dökülmesinden dolayı özür diledi.
2000’li yılların ortasında Hrant Dink beni ikna etti. Fransız parlamentosuna Ermeni soykırımını kabul eden yasa tasarısı geldiğinde, bunun ‘düşünce özgürlüğü’ açısından ele alınması gerektiğini söyledi. İkna oldum, ifade özgürlüğü açısından ‘Amerikan’ yaklaşımını değil, ‘Avrupalı’ yaklaşımını benimsedim. 2001’de son bir umut Paris’e gitmiştik rahmetli eşim Ayşe Nur ile birlikte. Jean Claude Kebabcıyan, onunla son bir röportaj yaptı. Ayşe bu röportajda 19 Aralık 2000’de yapılan ‘Hayata Dönüş’ katliamından acıyla söz etti ve Fransız parlamentosunun Ermeni Soykırımı’nı tanımasını eleştirmenin yanlış olduğunu söyledi. Anadolu’nun sağ kalmış insanları, elbette yaşadıkları her yerde bir haksızlığın giderilmesi ve kabul edilmesi için çaba harcayacaklardı. Ben de bir insan hakları savunucusu olarak, inkârın insanlığa karşı işlenen suçları meşru gösterdiği, nefret söylemlerini teşvik için ifade özgürlüğü kapsamında olmadığını düşünüyordum.

Hrant tasarıya karşıydı
2006’da ise Hrant, beni Etyen Mahçupyan ile birlikte Fransa’da parlamentoda bu yasanın çıkmaması için üçlü deklarasyonu imza etmeye ikna etti. Kendimi Hrant’tan daha ‘iyi’ bilir kabul edemezdim. Eğer o, soykırım kurbanı bir halkın çocuğu olarak Fransa’daki tasarıya karşı çıkıyorsa, ona ‘Hayır’ demek haddim değildi.
Hrant, “Bu yasayı Fransa’da çiğneyeceğim” dedi. Öte yandan Türkiye’de ‘soykırım’ tanımlamasını kullanmaktan kaçınmamaya başladı. Ve 301’den mahkûm oldu. Ve artık Hrant aramızda yok. Ve onu kaybettikten sonra, şanlı adaletimiz onu 1915’i ‘soykırım’ diye tanımladığı için mahkûm etti.
Ben eğer yaşasaydı Ayşe Nur’un, Taner Akçam gibi, Hrant ve Etyen Mahçupyan ile imzaladığımız üçlü deklarasyona katılmayacağını biliyorum. Bilinç altından belki de bu çabanın Hrant’ın yaşamasına olanak sağlayacağını düşünmüştüm. Heyhat, ne yanılgı!
Hrant’ın ölümünden sonra katıldığım konferanslarda, onun ölümüyle inkârcılığın nasıl maddi bir tehdit olduğunu anladığımı ifade ettim.
Bizzat Fransız parlamentosu önünde düzenlenen bayraklı protestolar, bu tehdidin ne kadar maddi olduğunu algılamamıza neden oldu. Ne Ermenilere ne Türklere değinen soykırımı inkâr yasası, adeta bir itirafa neden oldu.
Bu yasanın çıkmasına yol açan olaylar zincirini hatırlamak istemiyoruz. Resmi inkârcılık sadece ülkede değil, yurtdışında da faaliyette. İnsanların ‘yas gününde’ ne kadar çok taciz edildiğini biliyor musunuz? Kaç anıtın bombalandığını, kaç mezarlığın tahrip olduğunu, hakaret yazıları yazıldığını biliyor musunuz? Sadece Lyon kentinde kaç olay yaşandı?
Bizim açımızdan manevi değeri olan yerlere bu tür şeyler yapılsa ne hissedersiniz?
Eğer böyle yasalar çıkarılıyorsa, bunun kaynağının resmi inkârcılık olduğunu görmek zorundayız. Bütün bu olayların 12 Eylül faşist darbesinden sonra tırmanması bir tesadüf mü?
Bugün Asılsız Soykırım İddiaları ile Mücadele Koordinasyon Kurulu (ASİKK) gibi bir ‘ucube’ hâlâ devam ediyorsa, ortak bir ‘tarih komisyonu’ kurmaktan nasıl bahsedilebilir? Bunun samimiyetine kim inanır? İlk ASİKK Başkanı Devlet Bahçeli’ydi.
Sayın Abdullah Gül ise 2006’da ASİKK kurulu başkanıydı. Bugün bu kurulun başkanının kim olduğunu bilmiyoruz bile. O zaman siz neden bahsediyorsunuz, neye karşı çıkıyorsunuz Allah aşkına?

Radikal.com.tr

BAŞARAN ŞANLI OLUR,BAŞARAMAYAN ZANLI  – Can Dündar 07/01/2012 Milliyet

Devrimlerin ve darbelerin genel kuralıdır: Başarırsan şanlı olursun, başaramazsan zanlı…
Yargılayamayanı, yargılarlar.
Siyasi tarihte, örneği çoktur.
* * *
İkinci ilke şu:
Hiçbir demokraside, hükümetin faaliyetlerini karalamak üzere karşı kaldırımdaki bir devlet binasında kara propaganda hazırlanması gibi bir garabete göz yumulamaz.
Bunu emreden Genelkurmay Başkanı ise yargılanır.
“Genelkurmay Başkanı’nı bile içeri aldılar” paniği, ayrı bir psikolojinin eseridir; işin özünü değiştirmez.
Ortada suç varsa, rütbeye, mevkie bakılmaz.
Hukuka, “Girilmez” levhası, dokunulmazlık zırhı işlemez.
Normalleşme bunu gerektirir.
“80 darbesini yapanlar yargılansın” denirken “…ama öbür darbe hazırlıkları ya da psikolojik harp çalışmaları yargılanmasın” demek inandırıcı olmaz.
* * *
Üçüncü ilke:
Sen siyasete bodoslama dalıp orada ana aktör haline gelirsen, yargıya emirler verip savcıları karşında hazırola dikersen, sevmediğin politikacılar hakkında karalama kampanyaları açıp beğenmediğin gazetecileri “Bunlar askerin siyasete müdahalesine karşıdır” diye listelersen, “Kimse bana dokunamaz” havası içinde sana yönelik iddiaları “Bu, kâğıt parçası, öbürü boru parçası” diye geçiştirirsen, gün olur o “kâğıt parçası” başına iş açtığında “Yargıya baskı yapıyorlar, savcılar emir alıyor. Bizi karalıyorlar. Yandaş basın belaltı vuruyor” diye yakınmaya hakkın kalmaz.
* * *
Dördüncü ilke:
Sana yapılmasını suç saydığın şeyi sen hiç yapmamalısın.
Oysa son dönem, askere yönelik tam bir “kara propaganda” çalışması yapıldı.
Dengeler değişip de dünün mağdurları bugünün mağrurları koltuğuna oturunca, kara propagandanın adresi değişti; bu kez, Genelkurmay’ın karşı kaldırımından psikolojik savaş başlatıldı.
Dava öncesi yandaş basın, suçlanan komutanlara yönelik cadı avı örgütledi. Soy kütükleri elden geçirildi, özel konuşmaları deşifre edildi, mahrem aile fotoğrafları sızdırıldı.
Kara propagandacıların uyguladığı taktikler, tam da 28 Şubat’ta yaka silktikleri taktiklerdi.
Canavar, savaşta kendine bir kopyasını yaratmıştı.
Ama tarih bize diyor ki:
Dün size yapılanların aynını bugün siz uyguluyorsanız, diyalektik olarak sıra yine size geliyor demektir.
* * *
Beşinci ilke:
Bu yaşananda hukuk yok; “Güç bende artık” diye böbürlenen bir iktidarın pazu gösterisi var.
Tutuklayarak cezalandırma var.
“Görürsün sana neler edeceğim” mesajı var.
Genelkurmay Başkanı’nı “terörist” diye içeri almak, her muhalif faaliyete bir “terör örgütü” damgası vurmak, Türkiye’yi dünyada en çok terör suçlusunun yaşadığı memleket mertebesine çıkarmak, 12 Eylül’ün “anarşikler” mantığıdır.
* * *
Velhasıl, ortada ne “demokrasi bayramı” var kutlanacak, ne de devletin sonu manzarası, vahvahlanacak…
İki tarafında da olmak istemeyeceğimiz, çirkin bir ip çekme yarışı bu…
Vesayet bitmiyor, el değiştiriyor.
O yüzden de, ne dünün cebbarlarına üzülmemizi beklesinler, ne de bugünkülere destek vermemizi…
Çok şükür ki, iki dönemin andıçlarında da adımız var.
Çünkü dünün Başbuğ’larına ne kadar karşı idiysek, bugünün başbuğlarına da aynı şekilde karşıyız.

Müzeden yapılan açıklamaya göre, Avrupa Oyuncak Müzeleri Birliğinin kurulması amacıyla İstanbul Oyuncak Müzesi’nde gerçekleştirilen toplantıya, Brüksel Oyuncak Müzesi, Roma Çocuk Müzesi ve Portekiz Oyuncak Müzesi yetkilileri ile Antalya Büyükşehir Belediyesi Oyuncak Müzesi ve bu yıl açılacak olan Gaziantep Belediyesi Oyuncak Müzesi’nin temsilcileri katıldı.

Toplantıda, İstanbul’da çocuk, oyuncak ve oyun tarihine ışık tutacak geniş katılımlı bir konferans ve sergi organizasyonu gerçekleştirilmesine ve bundan sonraki buluşmaların Antalya ve Gaziantep’te gerçekleştirilmesine karar verildi.

İstanbul Oyuncak Müzesi kurucusu Sunay Akın da yaptığı açıklamada, oyuncak ve çocuk müzeleri arasında birliktelik kurup deneyimlerin ve bilgilerin paylaşılması konusunun uzun süredir planlandığını ifade ederek, şunları kaydetti:

“İstanbul’un böyle bir buluşmaya ev sahipliği yapıyor olması, ülkemizin çocuğa verdiği değerin öne çıkması açısından da çok önemli. Avrupa’daki çocuk ve oyuncak müzeciliğini İstanbul’da bir araya getirmek ülkemiz adına büyük bir kazançtır. Antalya Oyuncak Müzesi ve kurulacak olan Gaziantep Oyuncak Müzesi’nin de bu çalışmalara ev sahipliği yapması, ülkemizin çocuğa ve müzeciliğe verdiği değerin Avrupa tarafından algılanmasına önemli bir rol oynamaktadır.”