Orhan Kemal Kültür Merkezi’nden yapılan yazılı açıklamaya göre, 2012 yılı Orhan Kemal Roman Armağanı Seçiciler Kurulu, bugün Orhan Kemal Kültür Merkezi’nde bir araya geldi.

Tahsin Yücel, Osman Şahin, İnci Aral, Özdemir İnce, Erol Erdinç, Turhan Günay ve Nazım Öğütçü’den oluşan kurul, ”41. Orhan Kemal Roman Armağanı”nın, Yiğit Bener’in Can Yayınları tarafından yayımlanan ”Heyulanın Dönüşü” romanına verilmesini uygun buldu.

Ödül töreni, 1 Haziran’da Orhan Kemal Kütüphanesi Konferans Salonu’nda gerçekleştirilecek olan Orhan Kemal’i anma etkinliğinde yapılacak.

Kaynak: ntvmsnbc.com (16 Mayıs 2012)

İlk görüşte aşk denen şey var mı ki?

İlk karşılaşma desek ya şuna.

Birlikte vakit geçirmek istediğin insanı aslında bilirsin. Avuçlarının terlemesi, ismini söylediğinde bi garip oluşun, belirtileridir tehlikenin. Yani sen bunu hissedersin karşılaştığında.

 Evet evet kesinlikle bunun adı tehlike.

 Tehlikenin farkına varmak önemli olan.

ilk görüşte aşk denilmesi bundan mütevellit hatadır.

Hisset!

Çünkü sen, bütün bedeninle, ve ruhunla, onunla bir olmak için, çırılçıplak kalman gerektiğini, onun bedeniyle seninkinin birleşeceğini, ruhunun onun ayakları önüne serileceğini ve hayatın boyunca eksik kalacağını da hisset.

 Ve Kork!

 Bu kadar tehlikeyi göze alacağın insanın, tüm bunlara değip değmeyeceği konusunda otur düşün, yıpranmana, hayatını altüst edeceğine, aklına gelebilecek her şey için fedakarlık yapacağına, ve sahip olduğun en değerli şeyi hiç düşünmeden ona vereceğine değecek biri mi bu adam?

 En önemli soru, bu adam bir gün çekip gittiğinde dayanabilecek misin tek başınalığa?

 Yapma be adam? Yüreğine saklanacaktım, bütün sıkıntılarım gitti sen geleli, sana her gün olduğu gibi yeniden aşık olacaktım, olurken yeniden doğacaktım demen bir şey ifade eder mi? Taşırınca bardaktaki suları.

 Biliyorum duygularını kontrol etmek zor, ama bu senin nefsini terbiye etme konusunda yardımcı olacaktır. Hatta ilahi bir güç gibi görünen bir iradenin sen kontrol ettiğini düşüneceksin.

 Diren!

 Tıpkı doğum gibi, bir bebeği hayatla buluşturmak gibi, umut dolu ama hep endişeli…

Aşk var mı?

Aşk hiç biter mi?

Aşk ölüm gibi mi?

 Nasıl öleceğini hissederse insan, mücadele etmekten vazgeçerse, aşık olan da pes eder ve razı olur kaderine.

 Kader: Çocukluğumdan beri duyduğum, küçük dünyamda anlamakta güçlük çektiğim olaylarda önüme konuluverilen bir çözüm, bir kaçış kapısı…

 Aşık olmak gibi, birisine bir şey olduğunda yada kötü bir olay karşısında söylenen söz gibi.

 Pişmanlık: Keşke sözcüğü artık söylenmez, kurcalar kurcalar içine oturur pişmanlık. Kaptırmasaydım kendimi, fedakarlık etmeseydim, ölmeseydim yoluna, perişan olmasaydımlar gelir artık. Sonra da Açarsın müziğin sesini, Sezen Aksu devam eder yetersiz kaldığından sözcükler…

‘’Geçer geçer daha öncekiler gibi,

Buda geçer neler neler geçmedi ki

Yine düşer deli divane gönlüm aşka…aşka…

Aşka vurgunum ben

Hep aynı heyecan aynı çocuksu hayal

Ben böyle biraz deli sende biran öyle kal

Nasıl olsa geçer…’’

Aylin SAPAZ

TRT ile Diyanet İşleri Başkanlığı arasında önceki gün imzalanan protokolle çalışmaları başlatılan Diyanet TV 17 Temmuz’dan itibaren yayına başlayacak. Yayın dönemi öncesinde kanalın logosu ve program içeriği bir toplantıyla kamuoyuna açıklanacak. İlk etapta 12 saat yayın yapacak kanal başarılı olursa yayın süresi 24 saate çıkacak.

Protokolün imza töreninde kanalın yayın politikasına ilişkin bilgiler veren TRT Genel Müdürü İbrahim Şahin, TRT’nin ünlü çocuk çizgi filmi Pepe benzeri bir karakterin de Diyanet TV için oluşturulacağını belirterek şunları söyledi:

“Belki Yusuf veya Yusufçuk gibi bir karakter öne çıkacak bizim TRT Çocuk’taki Pepe, Keloğlan karakteri gibi. Bu markalarla belki yavruların, çocukların dini, milli duygularını geliştirici çalışmalar üreteceğiz. Adı başka bir şey olabilir ama Yusuf, abdest alacak, namaz kılmayı öğrenecek, umreye gidecek, Kuran öğrenecek.”

Kanalda belgesel programlarına da yer vereceklerini anlatan Şahin, bu çerçevede ezan belgeseli, ihtida öyküleri, mihrap, minber, minare, mevlit, hac, camilerin yapılışı belgeselleri yayınlanacağını söyledi.

Şahin’in verdiği bu bilgilerin ardından gözler kanala ilişkin protokole çevrildi, ancak protokol “özel maddeler” içerdiği gerekçesiyle gizli tutuluyor.

Gerçek Gündem

Acılı bir babanın hak aradığı komutan ise devletin içindekileri kelimelere döküveriyor : “Bunu unutun. Kazaydı. Devlet kaza yaptı. Kapatın. Diyelim ki ben yaptım, n’olcak? Siz devlete karşı ne yapabilirsiniz ki?”

Biz bu olayı unutmayacağız.Barolardaki avukat arkadaşları bu insanların haklarını aramalarına yardımcı olmaya çağırıyoruz.Ezgi Başaran’ın 10/06/2012 günü Radikal Gazetesi’ndeki yazısını ilginize sunuyoruz .
Uygar insan olmanın gereği olan soruyu unutuyoruz: Roboski katliamını kim yaptı, emri kim neden verdi?

Hayat aynen devam ediyor. Etmesin, bir ara versin, düşünsün diye hatırlatma ihtiyacı hissediyorum. Hayata, kendime, size…

Roboski katliamının üstünden 135 gün geçti. 34 insanı kim düşman belledi, kim bombalama emrini verdi, hâlâ bilmiyoruz.

Adalet cephesinde hiçbir şey ol-mu-yor!

Haksızlıklar mı? Sıralayayım.

***

Kerem Enç iki gün önce Uludere’deki savcılığa gitti. Çünkü oğlu Ahmet hakkında (birçok başka Roboskili gibi) soruşturma açılmıştı. Katliamdan birkaç gün sonra köye gelen Uludere Kaymakamı’nı tartaklamaktan. Pardon, savcılığa göre ‘kasten adam öldürmeye teşebbüsten’. Kerem Bey, savcıya saldırının bir videosu olduğunu işittiği için gitmiş. Köy meydanında güvenlik kameralı dükkân ya da MOBESE olmadığından kastedilen video hepimizin televizyonda izlediği videodur. Savcı, “Önce oğlunu ifadeye getir, sonra sana videoyu gösteririm” diye yanıtlamış.

Kerem Bey diyor ki, “Götürmem oğlumu. Geçen hafta aynı şeyi söyledi, bizim Cabbar ifade vermeye gitti, tutukladılar. Bırakmam oğlumu.”

Kerem Enç, kardeşini Roboski katliamında kaybetti. Yetmedi, şimdi de oğlunu devletin nefesinden korumaya çalışmakla uğraşıyor.

“Savcıya dedim ki, ‘Siz 34 insanımızın katilini bulacağınıza, bizim üstümüze geliyorsunuz’. Hiçbir şey demedi savcı. Onlar hep haklı, biz hep suçlu.”

***

Roboski katliamında bir yakınını yitirenlerin büyük bölümü korucuydu. O gün bugündür, çalışmıyorlar.

5 gün önce Roboski Alay Komutanı tarafından çağrıldılar: Hüseyin Encü’nün babası İslam, Cemel Encü’nün babası Süleyman, Bedran Encü’nün babası Şehmi, Fadıl Encü’nün babası Sait, Selahattin Encü’nün babası Nezmi ve Selem Encü’nün babası Ahmet..

Neler olduğunu Süleyman Bey anlatsın: “Komutan, yani Abdullah Paşa bizi çağırdı. Biz 20 senedir korucuyuz. Yani 20 senedir devletle beraberiz ama o günden beri göreve çıkmıyoruz. Komutan bize ‘Ya göreve çıkın ya da silah bırakın’ dedi. Biz de önce Roboski katilleri ortaya çıksın, sonra görev dedik.”

Komutan, cevap olarak devletin 135 gündür yaptığını kelimelere dökmüş.

“Bunu unutun. Kazaydı. Devlet kaza yaptı. Kapatın. Diyelim ki ben yaptım, n’olcak? Siz devlete karşı ne yapabilirsiniz ki?”

***

Siz ne yapabilirsiniz ki?

Gerçekten böyle bir devlete karşı ne yapabilirler ki?

Sait Bey’in bir cevabı var: “Biz bırakacağız bu işi, koruculuğu. 19 yaşında evladımı kaybetmişim, bana ‘unutun’ diyor komutan. ‘Unut, göreve çık’ diyor. Çıkmam.”

Ahmet Bey’i de dinleyin: “Tazminatı alın, kapatın diyorlar. Oğlum gitmiş ne tazminatı. 22 bin lira mı bizim hakkımız. Bu işin sorumlusu kimse bulun, bize gösterin.”

***

Her gün önümüze başka başka konuları Mikado çöpleri atıp gidiyorlar. Tinimini uğraşıyoruz biz de ne dedi, ne manaya geldi, neler olacak.

Uygar insan olmanın gereği olan soruyu unutuyoruz: Roboski katliamını kim yaptı, emri kim, neden verdi?

Yine cevap yok.

Çünkü, ‘Diyelim ki ben yaptım n’olcak devleti’nde değişen hiçbir şey yok.

NOT 1: Söz konusu komutana ulaşmak için büyük gayret göstermeme, konuyu emir erine anlatmama rağmen maalesef başarılı olamadım. Kendisi benimle görüşmek için müsait olamadı.

NOT 2: Roboskililerin davalarını takip edecek zeki, çevik ve vicdanlı avukatlara, hukuki manada ciddi yardıma ihtiyaç var. Bilgilerinize…

Bu haberi hem üç fidanın aziz hatıralarını yad etmek için hem de Can Dündar’ın  06/05/2012 tarihli Milliyet Gazetesi’nde yayınladığı Turgut Özal’ın bu idamlar olmadan önce yazdığı bir mektubu sizlere duyurmak için yazıyoruz.

7 Nisan 1972 günü, yani idamlara 4 hafta kala, Tercüman gazetesinin 2. sayfasında Ahmet Kabaklı’nın köşesinde bir mektup yayımlanmıştı.
Mektubu Amerika’dan yollayan, Turgut Özal’dı.
DPT müsteşarlığından ayrılmış Dünya Bankası’nda danışmanlığa gitmişti.Mektubun şu kısımlarını paylaşmak istiyoruz :

“Muhterem Ahmet beyefendi,
Teknik Üniversite duvarlarına, bir tarafa köprü karikatürü, diğer tarafa da 6. Filo’yu koyarak ‘Köprü ve bekçisi’ diyen komünistlerin, aslında neyin peşinde oldukları bugün daha iyi anlaşılmıyor mu?
Bir senelik bir Örfi İdare, bütün melanet ve hıyanetlerini meydana çıkardığı gibi, Türkiye’nin kalkınması için sarf edilen insanüstü gayretlere yapılan insafsız hücumların kasti hüviyetlerini de ortaya çıkarmıştır. Zaman, muhakkak durumu daha iyi gösterecektir.

Tarihten, tecrübeden ders alacak mıyız, yoksa sözde bir acıma duygusu ile karıştırılan, aslında maksatlı birtakım oyunlara alet olarak Türkiye’yi yıkmak isteyenlere bir şans daha mı vereceğiz?
Türkiye hiçbir zaman komünist olmayacaktır, ama kalkınma yolunda kaybettiğimiz zamanları geri getirmenin mümkün olmamasından korkuyorum.”

Türkiye Özal’ın tavsiyesine uymuş ve üç fidanına bir şans daha vermeyerek onları idam etmişti.Bugün idamlarının 40. yılında sosyalizme olan inançla bu bayrağı taşımak sosyalistlerin görevidir.

Ve son olarak, Denizlerin meclisteki idam kararı oylamalarına çift el kaldırarak ‘evet’ diyen Süleyman Demirelleri, yazdığı mektupta ‘bu komunist gençlere bir şans daha mı vereceğiz’ diyerek idam ortamına körükle giden Turgut Özalları  hiçbir insan evladının ‘demokrat’ ya da  ‘insan’  diye nitelemesini kabul etmiyoruz.

Düşeyazanlar

 
Bir avukatlık bürosunda sekreter. Telefonlara cevap vermek ve a4 kağıtları dosyalamak için mi okudu sanki? Üniversiteyi bitireli iki sene olmuş ama bulup bulabildiği yegane iş bu. Abisi babasıyla kavgalı, beş senedir abisiyle görüşmüyorlar. Diğer kardeşi lise son sınıf. Üniversite sınavlarına hazırlanıyor. Dershaneye bir dünya para vermeleri gerek. Babasının emekli maaşıyla ev kirasını mı verecekler, faturaları mı, mutfak masraflarını mı, dershane parasını mı?.. Çaresi yok, çalışmak zorunda Mine.

 
Üst komşularının işsiz güçsüz oğluyla anlaşıyordu altı aydır. Anlayamadığı bir çekime kapılmıştı sanki. Ne vardı bu çocukta çözemiyordu. Belki de geçim derdi yüzünden hayatın zorluklarla dolu sahnesinde ansızın bulunca kendini, bu çocuğun ilgisi ona bir liman gibi gelmişti. Annesi biliyordu bu durumu ama babanın haberi yok. Anne asla onaylamıyor bu ilişkiyi. Mine eve biraz geç gelince “yine mi o berduşlaydın sen” diye hiddetleniyor. Kaba bir çocuk epey maço. Erkekliği böyle öğrenmiş onun suçu yok. Kadınlar pısırık erkekleri sevmez tek bildiği bu. Erkek dediğin hükmedecek. Mine de bilmiyor ki, bu kabalıklar hoşuna mı gidiyor yoksa gitmiyor mu.. Artık önemi de yok.. Bu hafta terk etti çocuk Mine’yi. Üstelik o malum işin olmasının üzerinden sadece on gün geçmişti.. Mine çırılçıplak kalmış gibi hissediyor kendini. Dünyada üzerine bir daha giyecek kıyafet bulamayacak gibi duygular içinde çırpınıyor. Çırpınmıyor aslında çırpınamayacak kadar şaşkın ve çaresiz. Çok sevdiği oyuncağı elinden alınan bir bebek ağlar, zırlar, ortalığı yıkar. Ama çok sevdiği oyuncağı kırılan, yok olan bir bebek bile o şaşkınlıkla ağlayamaz, bakar kalır. Mine işte tam bu durumda.

 
En yakın arkadaşı Betül. Liseden beri arkadaşlar. Mine ona her şeyini anlatır ancak Betül Mine’ye göre oldukça alımlı ve bakımlı olduğundan sanki aralarında görülmemiş bir duvar var. Belki bu sadece Mine’nin iç dünyasında oluşan bir duvardır. Acaba Betül’de de böyle bir his var mı diye merak edip durmakta Mine. Tüm bu soru işaretlerine rağmen tüm derdini paylaştığı, omzunda ağladığı, beraber sevinip beraber üzüldüğü en yakın arkadaşı o. Bu akşam evden önce Betüllere mi uğrasa diye düşünüyor. Yine kendini kötü hissediyor. Dertleşip rahatlamak ona iyi gelebilir. Neyse, inince karar veririm nasılsa evlerimiz yakın deyip dışarıyı izlemeye devam ediyor.
Otobüs tıklım tıklım doldu. İçeride sadece oksijen taneciklerine geçiş izni var. O da nefes alacak kadar. Şoförün arkalara doğru ilerleyin yakarışları en arkadakilerin cevapları ile amaçsız kalıyor : ‘otobüsü kısa yapmışsınız ne yapalım.’ Mine kendini şanslı hissediyor. Bu yorgunluğun üzerine bu uzun yol ayakta çekilmezdi. Çantasından taksitle aldığı çakma ıphone’u çıkardı. Birbirine dolaşan kablolar yine büyük dert. Neyse ki üstesinden çabuk geldi.

 
Otobüs eski model Man’lardan. Titreşimli bir cep telefonu gibi her dakika sallıyor. Mine’nin cama yaslanmış duran başı ise bu titreşimi adeta bir ninni gibi algılıyor. Otobüste uyumak uykuların en güzeli. Ne de olsa ev ile işyeri birbirine çok uzak. Keyifli bir uyku için her şey müsait. Gözleri yarı kapalı yarı açık şekilde duran Mine’nin ilgisi ayakta zar zor durmaya çalışan yaşlı bir amcaya takıldı.60-65 yaşlarında, kareli eski tarz kıravatı, kareli ve bol kesim gömleği, sağ elde pazar poşeti, sol elde ise günlük gazete olan bu yaşlı amcanın saçları yana doğru muntazam taranmış. Tarak izleri hala üzerinde. Emekli öğretmen olabilir belki de DSİ’den emekli bir memurdur. Mütevazi bir mahallede muhtar olma ihtimali de oldukça kuvvetli.

 
Otobüsün sıkışık trafikte her fren yapışı yaşlı amcanın sağa sola savrulmasına yetiyor. Yüzündeki mütevaziliği ve masumluğu hiç bozmadan ayakta durmaya çalışan bu adam Mine’nin dikkatini çekti. Uyumaya dünden razı olan göz kapakları bu yaşlı amcanın etkisiyle zaman zaman açılıp amcaya bakıyor. Acıyor muydu ona? Hayır, ne de olsa erkekti . Yaşlı bir teyze olsa belki verebilirdi yerini. Hem bastonu filan da yok, demek ki yürüyebiliyor, bir sorunu yok. Hem ne olmuş yaşlı ise, gençken spor yapsaydı şimdi dinç olurdu. Ama öyle deme Mine, sen de yaşlı olacaksın,insanın ne olacağı belli mi olur, belki sen de böyle olacaksın, yazıktır adamcağıza, baban da böyle olacak on sene sonra, ona böyle yapılmasını ister misin, hayır.. Diyordu içindeki diğer bir ses.

 
Tam kalkıp yerini verecekken yorgunluğu bir isyan halinde üzerine yürüdü. Doğrulamadı. Gözünden akan uyku ve yorgunluk, göz bebeklerinde yoğrulan acıma hissiyle birleşip otobüsün buğulu camlarında kayboluyor.

 
Hayatın onu pek çok konuda bıraktığı gibi yine arada kalmıştı. İdealleri ile para kazanmak arasında sıkışan Mine, kendi düşünceleri ile ailesinin ve toplumun düşünceleri arasında sıkışan Mine, otobüste yaşlı adama yer vermek ile karın tokluğuna çalıştığı işinin yorgunluğu arasında sıkışan Mine hep aynı Mineydi. Milyonlarca Mine’den biriydi.